Woensdag 26 augustus

Vandaag waren we weer allemaal vroeg uit de veren, meestal is dat hier zeven uur. Snel weer even het balkon op, nog even genieten van het fantastische uitzicht. Ik had nog de zonsopgang willen zien, maar de bewolking aan de horizon heeft daar een stokje voor gestoken. De eerste zonaanbidders lagen al op het strand en voor de eerste joggers waren zij de steeples die genomen diende te worden. Miami ontwaakt. Ik pak de balustrade stevig vast en neem een flinke teug van de nog redelijk frisse ochtendlucht en gelijk daarna een flinke teug van mijn sigaret. Het zonnetje komt nu langzaam boven de wolken uit, de zee ruist monotoon en rustig voort, achter mij een suite met een allure waar Obama nog van zou glimlachen. Wat wil een mens nog meer, ik voel me de koning te rijk.

Het ontbijt viel ons reuze mee. Wij hadden een croissantje met wat jam verwacht, maar het bleek een full size ontbijt te zijn met worstjes, scrambled eggs en meer van dat. Dat zal, terug in Nederland, nog afkicken worden als het weer een gewone boterham met kaas word.

Snel de auto in en op weg naar de Everglades. Esther had de plaats van bestemming in de tomtom ingevoerd. Het was zo´n honderdveertig kilometer, anderhalf uur in de auto.Volgens Esther was het een hele saaie rit, alleen maar een rechte weg zonder veel bochten. Ik zou het niet weten, ik heb namelijk de meeste tijd mijn ogen dicht gehad. Op een gegeven moment kwamen we in Clewiston. De tomtom zij dat we naar rechts moesten, maar als Esther op die plaats daadwerkelijk het vehicel naar rechts had gebogen zaten we nu nog steeds tussen de palmbomen. Er was daar namelijk helemaal niets naar rechts te gaan. Even een stukje verder rijden dan maar. Daar was wel een klein weggetje naar rechts. Maar ook daar was niets te vinden. Weer terug en vragen bij de plaatselijkie benzinepomp. Tja, het meisje achter de kassa had wel eens van Billie Swamp gehoord, maar wist niet exact waar het lag. Ik kreeg het vermoeden dat als ik een paar dollar op de toonbank had gelegd zij een flinke verruiming van haar geest zou krijgen en mij alles zou kunnen vertellen. Maar met zo´n spelletje speel ik niet mee. Terug naar de auto. Esther zou Linda, haar zus, bellen. Die moest nog aan het werk zijn en zou het wel via internet kunnen opzoeken. Volgens mij heeft Lindea nog nooit zo snel iets opgezocht op internet, want het telefoongesprek duurde slechts twee minuten. Dikke vette telefoonrekening gaat dat worden. Maar nu hadden we wel het juiste adres. Maar dit adres lag weer zo´n zestig kilometer verderop. Ik vraag mij nu nog steeds af waar Esther met haar gedachten was toen zij het adres van Billie Swamp in had gegeven. Het ergste is dat zij zich dat zelf ook afvraagd.

Maar goed een klein uurtje later kwamen we dan toch op de plaats van bestemming aan. We stapten uit de auto en het leek gelijk of je direkt in een sauna stapte. Onze lichamen probeerde gelijk het overschot aan warmte weg te werken door alle porien open te gooien en het transpiratie vocht naar buiten te persen. Maar dat had weinig nut want het vocht kon niet verdampen omdat de luchtvochtigheid al zijn maximum berijkt had. Het gevolg was dat wij zeiknat waren en nog steeds puften. Snel naar de giftshop waar de airco overuren draaide. Wat een zaligheid die A/C´s. In de giftshop kon je een tour met de Swamp buggie, een tour met de air boat en een slangen show boeken. Als eerste stapten we in de Swamp buggie. Een soort van vrachtwagentje met manshoge wielen zonde remmen. Onze chauffeur annex tourhost stelde zich voor als Lisa. Lisa vond zichzelf wel erg grappig. Zij vroeg mij of ik voor de eerste keer hier was. Ik kon niet anders als met ja antwoorden. “O, wat toevallig”, was haar antwoord, “Ik ben ook voor de eerste keer hier”. Halverwege de tour maakte zij bekend dat de tour hier afgelopen was en dat we konden uitstappen en terug lopen. Ha ha ha, ja leuk. Geef nu maar gas en breng ons terug naar de airco van de giftshop. Ze doen ook alles voor een leuke fooi hier. Al met al was het wel een leuke tour met veel wetenswaardigheden en mooi natuurschoon. Terug van de tour moesten wij ons haasten om nog op tijd bij de slangenshow te zijn. Geen tijd meer voor een sigaretje.

De slangen bezweerder bleek een of andere nerd te zijn die in de slangen zijn levenswerk had weten te vinden. Vraag hem maar iets over slangen en hij weet het. Maar vraag hem niet een leuk meisje in de plaatselijke bar te versieren, dan loopt hij met zijn slangenstaart tussen de benen weg. Hij bleek ook nog een moraalridder te zijn die alle slangenbeten aan de mensen zelf toeschreef. Esther en ik keken ons al eens vreemd aan en de kinderen gaven ook niet de indruk dat ze het erg interessant vonden. Volgens ons liep de show ook nog wat uit waardoor we de air boat tour bijna misliepen. Toch nog op tijd bij de air boat. De tour waar we eigenlijk voor gekomen waren.

De bestuurder van de boot keek met gefronste wenkbrouwen naar de lucht en nam met zijn portofoon contact op met zijn superieur. Ja hoor, waar wij al bang voor waren bleek werkelijkheid te worden. De air boat tour ging niet door. Er hing onweer in de lucht. Het hoogtepunt van de dag ging niet door, daar waar we voor gekomen waren glipte ons langs de neus. Een beetje geirriteerd stapte we aan land. Maar toen we weer van de koele lucht van de giftshop konden genieten was het leed al weer snel geleden. Zeker toen ook nog bleek dat we het geld van de air boat tour terug kregen. Toch weer zo’n vijftig dollar.
Inmiddels wees mijn horloge aan dat het vier uur in de middag was. Wetende dat we nog driehonderzeventig kilometer voor de boeg hadden leek het ons wel gepast om te vertrekken.

Laat in de avond arriveerden we weer in Kissimmee. Heerlijk genietend van de koelte van ons prive zwembad (ja ik weet het. Het klinkt decadent. Maar laat ons ook eens) dachten we terug aan deze dag. Het was eigenlijk niet de dag zoals we hem gepland hadden, maar dat mag de pret niet drukken. Zoiets houd het leven een beetje spannend. Niet dan?