Vrijdag 21 augustus

Leon heeft even het schrijversstokje overgenomen. Geniet ervan!!! Foto's volgen nog.


Met het geluid van een of andere “Good morning America” zender word ik wakker. De t.v. staat nog steeds aan. Die hebben we gisteravond, toen we naar bed gingen helemaal niet uit gezet. Ik ben voor de wekker wakker geworden . Die zal over een half uur laten weten dat het zeven uur is. Vandaag gaan we dan voor de eerste keer echt iets ondernemen. We gaan naar Hollywood studio’s van Disney world. Dat betekend dus de kids uit bed halen, het zwembad barricaderen om te voorkomen dat Mike en Denise daar weer in springen. Alles douchen en aankleden en de auto inspringen. Esther heeft gisteravond via internet een adresje gevonden waar je allerhande tickets kunt kopen en waar je euro’s in dollars kunt omzetten. Wat een hoop geld geven we in een keer uit. We kochten daar namelijk alle Disney tickets en Universal tickets die we nodig hadden. En dan praten we toch over een bedrag van zo’n zeventien honderd dollar. Nu is dat nog niet zo schokkend. Wat wel schokkend is dat we allen het idee hadden dat we een pakje zwartbrood kochten, “no big deal” dus.

Naast deze ticket service was een Denny’s restaurant gelegen. Toen wij eergisteren arriveerden hebben wij hier ook lekker kunnen eten, dus waarom nu niet voor een goed ontbijt. Wij zaten nog nauwelijks of de serveerster kwam met ons kennis maken. Het was een Afro-American vrouw, zoals ze dat hier zo mooi kunnen zeggen. Maar wel een met wel heel erg dikke lippen. “Hello everybody, how are you today”, uitbundiger kon bijna niet. “O my God, what a nice tattoo do you have, young man”, volgens mij meende ze er niets van en heeft ze mijn tattoo niet eens goed bekeken. Dat van dat “young man” klopte natuurlijk wel.
“ O, I’m trilled to serve you all, what lovely kids do you have, bla bla bla” uiteindelijk nam ze ook nog onze bestelling op. Ze was aardig op weg naar een goeie tip. “Wat was dat?”. Denise keek met grote ogen en wijd geopende mond de weglopende serveerster na. “Tja meissie, dit is nou Amerika”. We konden het niet laten om allemaal in schaterlachen uit te barsten. Lief en zorgzaam was ze wel, onze serveerster. Je hoefde maar even op te kijken of ze stond al naast je om je van alle gemakken te voorzien. Een leuke tip was dan ook haar deel.

Eindelijk waren we dan op de bestemming van die dag aangekomen, Hollywood studio’s. Een soort van treintje bracht ons naar de ingang van het park. Slechts vijfhonderd meter. In Nederland zouden ze je raar aankijken, maar hier in Amerika lijkt lopen toch wel een enge ziekte die je ten alle tijden moet vermijden. Lekker was het wel, dat treinritje. Een lauw briesje liet je even vergeten dat het achtendertig graden was. Maar dat was maar voor korte duur. Eenmaal binnen in het park begaven de koppakkingen het al snel en waren we allemaal drijfnat van het transpiratie vocht. Ik wist dat ik poriën had, maar niet zo veel. Denise en ik wilden persé snel naar de eerste attractie, de “Tower of terror. Een oud Hotel uit de jaren twintig waar nog eens dunnetjes werd nagespeeld dat een lift van de dertiende etage naar beneden suisde. Een paar maanden geleden in Disney Parijs hebben we deze attractie ook genomen en dat beviel Denise wel heel erg goed.
In de rij staande bleek dat ik niet de enigste was die het warm had. Velen met mij hadden hun shirt al drijfnat. Gelukkig, ik ben dus geen rare bezienswaardigheid. Ook Denise bleek moeite te hebben met de temperatuur, druppeltjes vocht zochten een weg langs haar gezichtje naar beneden. Eindelijk stonden we voor de ingang van het “Tower hotel”. De koele airco-lucht stroomde het hotel uit en lied onze verhitte hoofden opfleuren. Lang leve Willis Haviland Carrier, de uitvinder van de airco. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik in een rij stond. De attractie was geweldig. Hij was echt een stuk spannender dat het “Tower Hotel” in Parijs. Denise kon dit alleen maar beamen.

Verder moesten we wel alle vier bekennen dat Hollywood studio’s hier en in Parijs toch wel erg op elkaar lijken. Zelfs de autostunt show bleek een exacte kopie te zijn. Veel attracties hebben we ook links laten liggen. In de middaguren vielen zelfs af en toe een paar druppels. Dat beschouwden we als een heel erg grote attractie waar we met z’n allen heel erg van genoten. Mike trakteerde ons toen zelfs op een privé optreden. Hij voerde een van zijn dansjes op waar zelfs de voorbijgangers zichtbaar plezier aan beleefden. Aan het einde van de dag bezochten we dan eindelijk de attractie waar Mike en Denise al de hele dag voor aan het zeuren waren, Toy Story. ’s Morgens was de wacht rij nog negentig minuten. Nu slechts nog maar tachtig minuten. Dat scheelt toch wel een slok op een borrel, niet dan? Maar eerlijk is eerlijk, het was iedere minuut wachten wel waard. Wat een enige attractie, een 3D, computer geanimeerde shooting game. Zelfs het wachten in de rij werd opgeleukt door “ Mister Potato head”.

Maar uiteindelijk hadden we het toch wel allemaal gezien en verlangden we terug naar onze villa, waar het zwembad ons weer toelachte. Een verkoelende duik in het koele nat was de kers op het toetje van deze geweldige dag. Ik lag heerlijk op mijn rug in het water te dobberen en kon maar aan een zin denken: “Life is sweet, life is bitter. Campari, for bitter, for sweet”.