Zaterdag 29 augustus

Vandaag zijn we weer eens wat later opgestaan.Vandaag gaan we namelijk naar Disney’s Epcot. Epcot is altijd tot negen uur ’s avonds open in verband met het vuurwerk wat ze dan presenteren. Ik kan me nog wel een aantal dingen herinneren van Epcot. Ik weet in ieder geval dat ik het vuurwerk toen fantastisch vond. Het leek wel of ze dat vuurwerk speciaal voor ons 1-jarig huwelijk afstaken. Ik verwacht er in ieder geval wel iets van, van deze dag.

Zoals een aantal dagen geleden weer eens geprobeerd of het ontbijt zelf maken nu wel zonder veel kleerscheuren lukt. Ik had in iedergeval uitgedokterd hoe de afzuifkap in de villa werkt. Dat scheelt toch wel veel gepiep van de rookmelder. De worstjes waren heerlijk, maar het spek was me wederom niet gelukt. Zwart als kool waren ze rijp voor de prullenbak. De tweede portie was wel lekker. En wat smulden de kinderen van die heerlijke diepvrieswafels. Slecht even opwarmen in de broodrooster, en klaar is Kees. Pappa en mamma genoten er trouwens ook van, net kinderen hè.

Eenmaal in het park aangekomen was het een feest van herkenning voor mij. Ik kon heel veel terugplaatsen, maar was ook blij dat er weer veel atrakties bij waren gekomen. Testtrack was een van die atrakties die nieuw waren voor ons. Je moest als een soort dummie plaatsnemen in een auto die nog in de testfase was en zo reed je dan over een hobbelige weg en onderging je een remtest waar je maag wel drie keer van positie veranderde. Het heftigste was wel de tempoversnelling die je maakte. De topsnelheid was zo’n 67 mijl per uur.Reken zelf maar uit wat dat in kilometer is. Erg snel. In iedergeval waren er wel wat hartritmeverhogende atrakties bij gekomen. Denise was daar wel erg blij mee. De deardevil van ons kon weer volop genieten. Wat ons allemaal minder kon boeien was de World showcase. Mijns inziens is daar in al die jaren niets veranderd. Die konden ze wel eens wat upgraden. Maar een mens is wel erg snel verwend in deze metropole van atraktie parken. Ik denk dat velen het wel kunnen apricieren. Maar goed, wij zijn nu eenmaal verwend. Wij zijn de prinses op de erwt, wij willen aktie spanning en avontuur. Daarom gingen Denise en ik nog eens dunnetjes Mission Space overdoen, en nu de oranje versie. De versie voor de jongens en meisjes met ballen. Ik kan gerust zeggen dat ik een jongen met ballen ben, maar die ballen zijn in de loop der jaren wel wat kleiner geworden. Mijn maag kan daar toch niet meer zo goed tegen.

Een lekkere hap eten doet echter wonderen en ik kan de wereld weer aan. Het begon inmiddels langzaam donker te worden en we gingen ons rond de lagoon nestellen om het vuurwerk te bewonderen. Ik kwam aan de praat met een oudere dame. Zij bleek uit Ohio te komen en verslaafd aan Disney. Zij had inmiddels al zo’n vijdendertig keer de vuurwerkshow van Epcot gezien. Er zijn dus toch nog mensen die gekker zijn dan mij. Zij kon ons echter wel tips geven waar wij het beste konden staan en waar we op gezette momenten het beste naar konden kijken. Het was echt een geweldige show. Met vuurballen, een verlichte wereldbol, laserlicht en natuurlijk eersteklas vuurwerk werden onze netvliezen gestreeld zoals nooit tevoren. Mike en Denise wisten niet wat hen overkwam. Ik had eigenlijk een foto moeten maken van hun gezichtsuitdrukking. Na de show hadden we echt even tijd nodig om bij te komen. Volgens mij waren we ook een van de laatsten die het park verlieten, we konden namelijk zo naar de auto lopen en makkelijk Disney uitrijden.

Het was een geweldige dag, die dan ook een geweldige afsluiting verdiend. Een heerlijke duik in onze pool. Ja ik weet het, lijkt misschien een beetje saai. Maar voor ons was het een verademing.