Zaterdag 22 augustus

Mijn blaas stond weer eens op springen, snel spring ik uit bed en ren naar het toilet. En snelle blik op de klok laat zien dat het pas half zeven is. Nu ga ik dus echt niet meer terug naar bed. Eens kijken of de kinderen al wakker zijn. Nee hoor, die liggen ook nog op een oor. “Mike, Denise, zijn jullie al wakker?” Hoe zacht ik deze woorden ook laat klinken, Mike slaat direct zijn ogen open. “Pappa? Mag ik het zwembad in?” Mijn zoon kan haast aan niets anders denken. Denise heeft altijd wat meer tijd nodig om wakker te worden. Versuft kijkt ze wat voor zich uit, terwijl Mike al lang en breed uit in het water ligt. Maar Denise heeft niet veel tijd nodig en springt er ook al in.

Zo! Dan kan ik me eens gaan concentreren op het ontbijt. Ik wil namelijk ook eens zo’n ontbijtje presenteren zoals we dat de afgelopen dagen ook voorgeschoteld kregen door die yankees. Piece of cake natuurlijk. Wat eieren bakken, worstjes bakken. Spek knapperig bakken en klaar is Kees. Als een volleerd kok ga ik aan de slag. Alle potten en pannen die in de villa aanwezig zijn heb ik in mijn handen. Ondanks de airco staat het zweet dik op mijn voorhoofd terwijl ik met de schuimspaan en de pollepel aan het jongleren ben. Dikke rookpluimen vullen de keuken. Toch maar eens het vuur wat lager zetten, maar het was al te laat. “Pwie, pwie, pwie”, klinkt het hard door de villa. De rookmelder laat weten dat de batterij nog lang niet leeg is. Paniek laat mijn poriën nog meer hun best doen, en met klotsende oksels ga ik op zoek naar een ladder om de rookmelder te kunnen bereiken. Esther, die inmiddels ook onder de levende is, staat met ledige ogen dit tafereel gade te slaan. Als een wonder vind ik ook nog snel een ladder en draai de rookmelder uit zijn sokkel, het gepiep stopt acuut. Mijn hartslag neemt ook weer zijn normale ritme aan. Snel terug naar de oorzaak van al dit leed, het fornuis. Nog steeds komen dikke rookpluimen uit de pan met roerei. Gelukkig is het resultaat van mijn kookkunsten nog enigszins te pruimen. Een klein beetje zwart is te zien in het roerei. Mijn familie heeft eindelijk kennis kunnen nemen van de kookkunsten van een import yankee.

Nadat iedereen zijn buikje vol had, de zwemspullen verzameld waren, op weg naar typhoon lagoon. Dit is een van de twee waterparken van Disney world. Typhoon lagoon leek ons een betere optie voor de kinderen dan Blizzard beach, het andere waterpark van Disney. Rustiger en minder heftig. Fout gedacht natuurlijk. Toen wij onze strandbedden aan het klaar maken waren hoorden wij een luid gerommel. Alsof alle Hels Angels van de States tegelijk hun motoren startte. Alle bevallige vrouwtjes in het water begonnen gelijktijdig te schreeuwen en te krijsen. Wat kon dat toch zijn. Wij werden gelijk met z’n vieren nieuwsgierig. Voorzichtig liepen we het water in. We moesten nog echter een stukje verder het water in om om een hoekje te kunnen kijken waar dat vreselijke geluid vandaan kwam. Toen hoorde we weer die harde roffel, gelijk daarna een hoge golf. Zo hoog dat een volleerd surfer er bijna jaloers van zou worden. Alle bevallige dametjes vielen als bowling pins om. Yes, alweer een strike voor de hoge golf. Esther en ik keken ons verwonderd aan. Hoezo rustig, hoezo minder heftig. Mike en Denise leek het echter niet te deren. “Jippie yeah, wat cool is dat hè pappa. Mogen we wat verder het water is?” Na veertien jaar huwelijk heb ik mijn vrouw wel een beetje leren kennen. Zo kon ik in de ogen van Esther zien dat zij er niet zo happig op was om verder het water in te gaan. Een voor een nam ik een kind aan de hand om het onheil tegemoet te gaan. Toen ik tot aan mijn oksels in het water stond klonk weer de beangstigende “woef”. Een muur van water kwam op mij af. Stevig pakte ik mijn kind vast en sprong net voor dat de golf over ons heen denderde omhoog. Zo hoog mogelijk tilde ik het hulpeloze wezen omhoog om te voorkomen dat die lawine van water dood en verderf zou strooien. Nou ja, zo erg was het ook weer niet. Alleen ik werd door het water overrompeld. Mijn kroost kon alleen maar lachen en gieren van plezier. Om beurten heb ik zo Mike en Denise begeleid bij het trotseren van dit geweld. Ik kan iedereen verzekeren zoiets zuigt alle energie uit je lichaam. Op een gegeven moment kon ik geen boe of ba meer zeggen. Ik moest echt even terug naar het strandbed om bij te komen. Iedere stap die ik door het mulle zand moest zetten leek wel een dag uit de vier daagse van Nijmegen. Maar ja, kinderen gunnen je geen rust, en voor dat je het weet zit je weer met je derrière op een glijbaan die je zowat in vrije val naar beneden laat suizen. Absoluut weer zeer heftig. Nadat ik uitgegleden was keek ik snel achter mij om te kijken hoe Mike en Denise het er van af gebracht hadden. Mike stond al te springen en te dansen naast de glijbaan. “Cool, cool, cool”, schreeuwde hij alleen maar. Denise keek minder vrolijk. Met een pijnlijk gezicht hield zij een hand tussen haar benen. Door de hoge snelheid was haar zwembroekje strak tussen haar billetjes komen zitten. Ik kan me inderdaad goed voorstellen dat dat pijnlijk moet zijn. Maar een beschermende arm en troostende woorden van Esther doen altijd wonderen, en voor dat je er erg in hebt staat Denise weer vrolijk in het water te spartelen. “Maar ik ga niet meer van de steile glijbaan”, waren haar stellige woorden.

Op een gegeven moment gaf de klok aan dat het langzaam tijd werd weer te verkassen naar onze villa. Onze poezelige huidjes hielden het ook langzaam voor gezien. Een half uur langer in deze brandende zon en de rookmelder zou voor de tweede keer piepen. In de villa lekker gedoucht en ingesmeerd met liters aftersun. En weer in onze auto op weg naar Ponderosa. Een steakrestaurant die volgens kenners wel de moeite waard zou zijn. Niets teveel gezegd, zeer smakelijk. Een verrassende combinatie tussen a la cart en buffet. Met goed gevulde buikjes naar de buren van Ponderosa. Naast het restaurant bevond zich namelijk een Midgetgolfbaan. Zoals het echte Amerikanen betaamd zeer mooi aangelegd. Met watervallen en mooie sculpturen. Maar een dagje aan en in het water en een sterke zon laten toch zijn sporen na. Vooral Esther was erg verbrand door zon. Elk kledingstuk was er een te veel. Na een paar holes hield Esther het ook voor gezien. Iedereen was uiteindelijk ook weer blij dat we weer in de auto zaten op weg naar de villa. Mike en Denise vielen na enkele minuten weer alweer in slaap. Dag vier van onze vakantie is weer geschiedenis, nog twaalf dagen te gaan. Maar eerst een welverdiende nachtrust.