Dinsdag 01 september

We staan redelijk op tijd op. We gaan vandaag naar Universal Studio en dan Islands of Adventure. We maken lekker vlug zelf een ontbijtje klaar, we hebben het namelijk wel even gehad met buiten de deur eten en rond 9 uur zitten we in de auto op weg naar Universal.

10 uur zijn we binnen en beginnen in het kidsland, Cat in the hat wordt bezichtigd en zo weten we nu eindelijk waar thing 1,2,3, en 4 voor staan. We hadden namelijk al verschillende keren t-shirts gezien met opdrukken thing 1 of thing 2 en we waren ons dus altijd aan het afvragen waar die toch voor diende. Ze horen dus bij Cat in the hat hihi weer wat wijzer geworden. We lopen verder en doen heel veel atracties aangezien de wachtijden echt niet langer dan 10 minuten zijn.

Ondertussen loopt het zweet ons ook weer richting de onderbroek dus gaan we voor de 1ste wateractractie. Juresic Park, leuk actractie zeker omdat we nog helemaal niet nat waren............tot het einde een hele lange steile berg naar beneden en boem iedereen zag er weer uit alsof ze net uit de douche kwamen. Ik vind dit soort atracties altijd wel humor dus met de slappe lach komen we er uit en doen hierna nog 2 wateratracties aangezien we dachten dat er niet meer natter konden worden..............nee fout gedacht. We gingen dus in de atractie van Popeye en tjee daar kon ik echt zeggen we waren soaked tot op de onderbroek.............

Het weer is niet al te best, geen zon maar wel erg vochtig dus de kids krijgen het toch wel koud. We kopen nog een paar nieuwe T-shirts die ze dan ook vlug aantrokken.

Rond 15 uur waren we gewoon helemaal klaar, we hadden alles gedaan en zijn dus weer richting auto gelopen. Daar met zijn allen besloten om bij Mimmy's cafe te gaan eten wat ons wederom zeer zeer goed gesmaakt heeft, echt een aanrader!!!!!

Terug naar de villa en als afkoeling nog even het zwembad in. De ogen vallen rond 22 uur weer dicht en we gaan dan ook vlug slapen. Morgen richting Miagic Kingdom.

Maandag 31 augustus

Uitslapen!!!!!!!!!!!! Eindelijk we kunnen slapen zo lang we willen en ja dat betekent dus dat ik om half 8 al op ben……………… (de mensen die me beter kennen weten dat dit eigenlijk voor mij midden in de nacht is).
Maar goed ik ben wakker, chat nog even met een paar mensen via msn en opeens staan er 2 kids naast me. Mogen we zwemmen, mogen we zwemmen. Ja tuurlijk kids spring erin en geniet.
Kwartiertje later ga ik ook naar buiten en zie dat Mike nog niet in het zwembad is geweest. Wat blijkt, hij heeft hoofdpijn. Oei Mike en hoofdpijn is meestal Mike is goed ziek. Ik zoek vlug de Paracetamols en geef hem een halve. Hij gaat naar binnen en kijkt rustig wat televisie. Ik ga hem nog vragen hoe het met hem is. Ja wel goed, maar ik zie dat dit niet zo is. We besluiten hem die andere helft van de paracetamol te geven en zien hem dan eindelijk weer wat op knappen.
Na wat gelummeld te hebben maken we het ontbijt klaar wat we rustig opeten. We besluiten vandaag naar Blizzard Beach te gaan, dit is het andere waterpark van Disney.

Zwemkleren aan, auto in en maken dat we daar komen.
Na een half uurtje rijden zetten we de auto neer en lopen richting ingang. We kopen nog een Refill bekerwaar we de hele dag gebruik van maken en gaan op zoek naar een plaatsje. Aangezien Leon en ik allebei graag een sigaretje hebben zoeken we ook een plaatsje in de buurt van een Smoking Area. Na wat gelopen te hebben vinden we deze eindelijk en we willen daar vlug alles neer zetten, insmeren en hup het water in. Vraagt iemand aan me in het engels of ik misschien nog 2 ligbedden wil hebben? No thank you is mijn antwoord en ik draai me weer om richting Leon en ga in het Limburgs tegen hem verder.
Hé is opeens het antwoord, jullie zijn Nederlanders………….uhhh ja inderdaad whahah maar jullie ook. Wat blijkt? Dit zijn Ronald,Petra,Ellen en Nieck (jarjarbinks op het orlando forum). Nou zeg dit is wel heel toevallig. Het blijkt dat ze ook nog in Brunssum hebben gewoond en we hebben elkaar wel wat te vertellen.
Maar we hebben het ook warm en nemen dan ook al vlug een duik in het water. Heerlijk zeg. We proberen de lazy river, pakken een paar glijbanen (mama uitgezonderd) en rond 16 uur is het welletjes geweest. We gaan weer in het zwempak richting villa. Daar aangekomen springen we zo weer het zwembad in. We dobberen nog even rond en dan lekker douchen.
Na de verkwikkende douche in de auto richting Applebees, we hebben honger.
Ook dit keer smaakt het goed maar we zien tijdens het eten de lucht wel zeer donker worden. Brrr dit gaat een heftig onweer worden.
We nemen een koffie to go en gaan richting auto. De planning was eigenlijk richting Disney Downtown te gaan maar na 1 km rijden zien we dat dit gekkenwerk is. Het onweert, regent, bliksemt noem maar op, we zien geen hand voor ogen. De kids zitten in elkaar gedoken op de achterbank. Nee dit is echt te gortig dus ik rij een parkeerplaatsje op en daar blijven we staan tot het ergste voorbij is. Leon wil verder maar ik en de kids niet. Ik gooi het stuur om en we rijden richting villa. Stapvoets moeten we rijden, de ambulances en brandweerauto’s blijven langs komen. De hemel blijft verlicht door de bliksem en we rijden zeker 20 minuten langer als normaal.
Eindelijk komen we aan bij de villa, we zetten de auto in de garage en zijn blij thuis te zijn.

Ik zet de dvd aan voor de kids zodat ze niet veel meer mee krijgen van het onweer en rond 22 uur zijn ze doodmoe. Leon en ik gaan een inhaalslag beginnen met het blog en rond 23 uur is alles klaar en rollen ook wij langzaam het bed in.
Morgen Universal Islands of Adventure……………..

Zondag 30 augustus

We staan vroeg op Disney’s Animal Kingdom staat op het programma en aangezien dit park maar tot 17 uur open is willen we er op tijd zijn. We rijden eerst richting Ponderosa om te ontbijten. Dit is een buffet, we zijn er niet van onder de indruk maar al met al smaakt het niet verkeerd. Opeens vraagt Mike: papa is Roda JC in 1962 opgericht??? Huh zegt Leon hoe kom je nu op die vraag? We draaien ons om en zien allerlei shawls hangen van bekende voetbalclubs zoals Liverpool, Barcelona etc etc. En zeer prominent hangt daar de vlag van onze trots van het zuiden. We vinden dit erg leuk zeker aangezien we een paar dagen voor we richting Florida kwamen nog een wedstrijd van ze hebben gezien in Kerkrade. We maken er verschillende foto’s van ( Jaaaaaaaaaaa Jolanda, hihi jouw club is echt wereldberoemd).

Na het ontbijt richting Animal Kingdom. Na de gebruikelijke 12 dollar mogen we parkeren en rijdt een treintje ons weer richting ingang. We gaan naar binnen en lopen meteen richting de fastpassen machine en pakken daar een fastpas voor Expeditie Everest.
We konden pas na 12.25 gaan dus zijn we eerst richting de Lion King gegaan. Dit is een musical die we allemaal geweldig vonden. (ligt het nu aan mij of worden er meer mensen emotioneel als ze het liedje: Circle of Life horen???)

We lopen daarna richting expeditie Everest en kunnen meteen instappen. Heerlijk wat een leuke achtbaan. Hierna lopen we van fastpasmachine naar attractie en zo de hele dag door. We zien de belangrijkste dingen en komen tot de conclusie dat dit een wel heel erg leuk park is.
Rond 16 uur kunnen we gewoon niet meer, we zijn nu al 3 dagen achter elkaar aan het pretparken en onze voeten en de rest van het lichaam komen in opstand. Mike loopt zelfs scheef op zijn Hulk slippers omdat het anders teveel pijn doet. We besluiten dan ook richting auto te gaan en richting villa voor een duik in het zwembad.

Dit doet ons allemaal zichtbaar goed en rond half 8 beginnen de magen toch wel te knorren. We stappen weer in de auto en rijden richting Mimi’s Cafe. Hier hebben we al eens ontbeten en dit was ons goed bevallen. We krijgen de beste maaltijd van de vakantie voorgeschoteld en we genieten er alle 4 met volle teugen van.

Na het eten nog even wat boodschappen doen bij de Walmart waar het ons eigenlijk toch wel begint te irriteren dat er veel Spaans gesproken wordt. Het was ons eerder al opgevallen maar hier wilde ik eigenlijk keihard door de winkel schreeuwen Excuse me but I think we are in America and not somewhere else so could you please talk English???? Aangezien de dames achter de kassa’s dus werkelijk in rap Spaans tegen mekaar aan het praten zijn, ons bijna niet zien staan en dan in gebrekkig Engels iets tegen me zeggen wat ik dus never nooit niet kan verstaan en ik dus maar een wilde gok neem en Yes zeg……………als het zo doorgaat dan moeten we over een aantal jaren Spaans gaan praten hier in Florida.

En dan rollen we alle 4 langzaam ons bedje in, we zijn moe.

Weet je eigenlijk zijn we hard aan vakantie toe……………..

Zaterdag 29 augustus

Vandaag zijn we weer eens wat later opgestaan.Vandaag gaan we namelijk naar Disney’s Epcot. Epcot is altijd tot negen uur ’s avonds open in verband met het vuurwerk wat ze dan presenteren. Ik kan me nog wel een aantal dingen herinneren van Epcot. Ik weet in ieder geval dat ik het vuurwerk toen fantastisch vond. Het leek wel of ze dat vuurwerk speciaal voor ons 1-jarig huwelijk afstaken. Ik verwacht er in ieder geval wel iets van, van deze dag.

Zoals een aantal dagen geleden weer eens geprobeerd of het ontbijt zelf maken nu wel zonder veel kleerscheuren lukt. Ik had in iedergeval uitgedokterd hoe de afzuifkap in de villa werkt. Dat scheelt toch wel veel gepiep van de rookmelder. De worstjes waren heerlijk, maar het spek was me wederom niet gelukt. Zwart als kool waren ze rijp voor de prullenbak. De tweede portie was wel lekker. En wat smulden de kinderen van die heerlijke diepvrieswafels. Slecht even opwarmen in de broodrooster, en klaar is Kees. Pappa en mamma genoten er trouwens ook van, net kinderen hè.

Eenmaal in het park aangekomen was het een feest van herkenning voor mij. Ik kon heel veel terugplaatsen, maar was ook blij dat er weer veel atrakties bij waren gekomen. Testtrack was een van die atrakties die nieuw waren voor ons. Je moest als een soort dummie plaatsnemen in een auto die nog in de testfase was en zo reed je dan over een hobbelige weg en onderging je een remtest waar je maag wel drie keer van positie veranderde. Het heftigste was wel de tempoversnelling die je maakte. De topsnelheid was zo’n 67 mijl per uur.Reken zelf maar uit wat dat in kilometer is. Erg snel. In iedergeval waren er wel wat hartritmeverhogende atrakties bij gekomen. Denise was daar wel erg blij mee. De deardevil van ons kon weer volop genieten. Wat ons allemaal minder kon boeien was de World showcase. Mijns inziens is daar in al die jaren niets veranderd. Die konden ze wel eens wat upgraden. Maar een mens is wel erg snel verwend in deze metropole van atraktie parken. Ik denk dat velen het wel kunnen apricieren. Maar goed, wij zijn nu eenmaal verwend. Wij zijn de prinses op de erwt, wij willen aktie spanning en avontuur. Daarom gingen Denise en ik nog eens dunnetjes Mission Space overdoen, en nu de oranje versie. De versie voor de jongens en meisjes met ballen. Ik kan gerust zeggen dat ik een jongen met ballen ben, maar die ballen zijn in de loop der jaren wel wat kleiner geworden. Mijn maag kan daar toch niet meer zo goed tegen.

Een lekkere hap eten doet echter wonderen en ik kan de wereld weer aan. Het begon inmiddels langzaam donker te worden en we gingen ons rond de lagoon nestellen om het vuurwerk te bewonderen. Ik kwam aan de praat met een oudere dame. Zij bleek uit Ohio te komen en verslaafd aan Disney. Zij had inmiddels al zo’n vijdendertig keer de vuurwerkshow van Epcot gezien. Er zijn dus toch nog mensen die gekker zijn dan mij. Zij kon ons echter wel tips geven waar wij het beste konden staan en waar we op gezette momenten het beste naar konden kijken. Het was echt een geweldige show. Met vuurballen, een verlichte wereldbol, laserlicht en natuurlijk eersteklas vuurwerk werden onze netvliezen gestreeld zoals nooit tevoren. Mike en Denise wisten niet wat hen overkwam. Ik had eigenlijk een foto moeten maken van hun gezichtsuitdrukking. Na de show hadden we echt even tijd nodig om bij te komen. Volgens mij waren we ook een van de laatsten die het park verlieten, we konden namelijk zo naar de auto lopen en makkelijk Disney uitrijden.

Het was een geweldige dag, die dan ook een geweldige afsluiting verdiend. Een heerlijke duik in onze pool. Ja ik weet het, lijkt misschien een beetje saai. Maar voor ons was het een verademing.

Vrijdag 28 augustus

De wekker maakt ons wakker vandaag, we gaan naar Universal Studio’s en we willen eens een keertje op tijd zijn. Fris en fruitig stappen we in de auto en rijden eerst naar Golden Corral voor het ontbijt. Lekker buffet en dit bevalt stukken beter als het avondeten een paar dagen geleden.
We eten ons buikje rond en springen weer in de auto richting Universal. We mogen parkeren na betaling van 12 dollars op Jaws. De auto uit en via loopbanden komen we dan eindelijk in Universal. Vandaag gaan we naar Universal Studio’s zelf en van de week doen we Island of adventure.

We komen binnen en gaan gelijk richting Shrek 4D. Na 30 minuten in de brandende hitte gestaan te hebben ( nee niet in de zon maar zo voelde het wel) kunnen we eindelijk naar binnen. Het is een leuke attractie waar we allemaal lachend uitkomen. Ik overleg even met Leon, pfff elke keer 30 minuten of meer moeten wachten zien we eigenlijk niet zo zitten, wat doen we??
Kom op het is maar 1 keer vakantie en we gooien er dan ook 80 dollar tegenaan en pakken de fastpassen en tjee wat zijn we blij dat we dit gedaan hebben. We hoefde nergens langer als 5 minuten te wachten, konden zo langs alle wachtrijen gaan en hebben dus ook echt alles gedaan wat maar mogelijk was. Enigste nadeel is dat deze niet voor de nieuwe achtbaan Hollywood Rockit geldt. Leon wil hier graag in maar de hele dag is er meer als 80 minuten wachtrij en aan het einde van de dag ziet hij dit echt niet meer zitten. Nee we slaan deze over en lopen zo rond 18 uur weer richting de auto. De voeten branden, de koppakkingen zijn ons alle 4 gesprongen en we verlangen naar de villa en het zwembad.

We stoppen nog bij Applebees en eten daar een avondmaal. Wat is het toch jammer dat Applebees in Nederland weg is. We waren er vaste klant toen ze nog op de Woonboulevard zaten. Rond 20 uur plonsen we dan toch eindelijk in ons zwembad. Hmmm hier krijg je ons voorlopig niet meer uit.

En zo is alweer een einde gekomen aan een lange leuke maar ook hete dag. Morgen kunnen we iets langer slapen we gaan naar Epcot en willen om 9 uur ’s avonds het vuurwerk zien dus vertrekken we ook wat later.

Donderdag 27 augustus

Vandaag hebben we met z´n allen een beetje uitgeslapen. Nou ja, uitslapen. Als we thuis in Nederland uitslapen betekent dat toch zeker tien uur. Maar hier is acht uur al lang zat. Een beetje suf zitten Esther en ik in de pool area aan een sigaret te lurken, terwijl Mike en Denise al uitgebreid in het zwembad de handstand aan het oefenen zijn. Wat een energie hebben kinderen toch. Waren wij vroeger ook zo? Moet ik toch eens mijn moeder vragen.

Vandaag willen we een rustdag nemen. Die twee dagen naar Miami en Everglades hebben er wel ingehakt hoor. Tja, Esther en ik zijn ook niet de jongsten meer. Vandaag zijn we bij Cracker Barrel gaan ontbijten. Toen weer snel terug naar de villa en snel het zwembad in. Ik weet niet wat dat is, maar steeds als ik in het zwembad ben lijk ik wel een magneet voor de kinderen. Wil ik eens lekker dobberen in het water, is me dat niet gegund. De kids hangen voortdurend aan mij en willen steeds dat ik ze weet ik waar naar toe gooi. Ik ben het eigenlijk ook zelf schuld, ik ben namelijk ook wel wat speels en gooi ze zelfs ongevraagd hoog boven me uit.

Na twee uurtjes pool word het toch weer eens tijd om te gaan shoppoen. De auto in en weer de weg op, naar Walmart. Ik wil namelijk graag een netbook kopen, dat is zo’n kleine notebook. Die zijn hier stukken goedkoper, zeker nu de dollar zo laag staat. Zo rijdend door de straten van Kissimmee en Orlando vallen toch wel een aantal zaken op. Je ziet dat toch wel een aantal zaken leeg staan, vooral auto gerelateerde zaken en kleinere hotels en motels. Je ziet dat de krediet crisis hier zeker zijn slag geslagen heeft. De crisis is per slot van rekening hier begonnen. Is mijn plan dan wel een goed idee? Ik zou namelijk zielsgraag hier in Florida een huis willen kopen en dat gaan verhuren aan toeristen. Net zoals wij dat nu ook doen. Ga maar eens na wat dat voor inkomsten kunnen zijn. En de huizen zijn hier echt maar een fractie van de prijs van de huizen in Nederland. Voor een mooie villa zoals wij die nu hebben krijg je in Nederland nog geen hutje op de heide. Maar die crisis zal ook niet eeuwig duren en wij hebben nu ook nog niet het geld bij elkaar om die villa te kopen. Dus ik kan nog lekker verder dromen. Als ik van die dromen heb weet Ester mij meestal wel weer in de reële wereld terug te halen, maar in dit geval droomt Esther lekker met mij mee. Wie weet wat de toekomst brengt. Misschien woon ik over vijf jaar wel in het zonnige Florida en houd ik mij de hele dag bezig met het verhuren van een stuk of vier villa’s en rijd ik de hele dag rond in een dikke Caddillac, dream on mister.

Een kleine droom is echter snel werkelijkheid. Binnen vijf minuten ben ik in het bezit van een mooie netbook, dat scheelt echt wel zo’n honderd euri. Ook nog een snelle hap genuttigd in zo’n grote foodcourt. Dat is een groot plein met tafels en stoelen met aan de rand allerhande eetcounters. Van hamburgerboer, tot pizzatent. En van snelle chinees tot broodjeszaak. Voor ieder wat wils. Tja, Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden.

Het kopen van zo’n netbook en het nuttigen van een snelle hap vreet toch wel weer veel van onze energie. Daarom gingen we maar weer naar onze villa om weer bij te tanken in en om onze pool. Och, wat hebben we het toch slecht met die crisis. ‘s Avonds sloten we onze dag af met een heerlijk maal bij Outback. Dat was een Australisch achtig restaurant waar je een heerlijke variant op de bekende uienringen kon eten, de bloomin’ union. Werkelijk geweldig, maar zoals gewoonlijk weer veel te veel. We hebben dan ook niet alles opgegeten. En aangezien Rusty onze hond gewoon bij oma is zat een doggiebag er ook niet in. Zo bleek maar weer eens dat een rustdag hier best enerverend kan zijn, want we vielen allemaal snel in een verkwikkende slaap.

Woensdag 26 augustus

Vandaag waren we weer allemaal vroeg uit de veren, meestal is dat hier zeven uur. Snel weer even het balkon op, nog even genieten van het fantastische uitzicht. Ik had nog de zonsopgang willen zien, maar de bewolking aan de horizon heeft daar een stokje voor gestoken. De eerste zonaanbidders lagen al op het strand en voor de eerste joggers waren zij de steeples die genomen diende te worden. Miami ontwaakt. Ik pak de balustrade stevig vast en neem een flinke teug van de nog redelijk frisse ochtendlucht en gelijk daarna een flinke teug van mijn sigaret. Het zonnetje komt nu langzaam boven de wolken uit, de zee ruist monotoon en rustig voort, achter mij een suite met een allure waar Obama nog van zou glimlachen. Wat wil een mens nog meer, ik voel me de koning te rijk.

Het ontbijt viel ons reuze mee. Wij hadden een croissantje met wat jam verwacht, maar het bleek een full size ontbijt te zijn met worstjes, scrambled eggs en meer van dat. Dat zal, terug in Nederland, nog afkicken worden als het weer een gewone boterham met kaas word.

Snel de auto in en op weg naar de Everglades. Esther had de plaats van bestemming in de tomtom ingevoerd. Het was zo´n honderdveertig kilometer, anderhalf uur in de auto.Volgens Esther was het een hele saaie rit, alleen maar een rechte weg zonder veel bochten. Ik zou het niet weten, ik heb namelijk de meeste tijd mijn ogen dicht gehad. Op een gegeven moment kwamen we in Clewiston. De tomtom zij dat we naar rechts moesten, maar als Esther op die plaats daadwerkelijk het vehicel naar rechts had gebogen zaten we nu nog steeds tussen de palmbomen. Er was daar namelijk helemaal niets naar rechts te gaan. Even een stukje verder rijden dan maar. Daar was wel een klein weggetje naar rechts. Maar ook daar was niets te vinden. Weer terug en vragen bij de plaatselijkie benzinepomp. Tja, het meisje achter de kassa had wel eens van Billie Swamp gehoord, maar wist niet exact waar het lag. Ik kreeg het vermoeden dat als ik een paar dollar op de toonbank had gelegd zij een flinke verruiming van haar geest zou krijgen en mij alles zou kunnen vertellen. Maar met zo´n spelletje speel ik niet mee. Terug naar de auto. Esther zou Linda, haar zus, bellen. Die moest nog aan het werk zijn en zou het wel via internet kunnen opzoeken. Volgens mij heeft Lindea nog nooit zo snel iets opgezocht op internet, want het telefoongesprek duurde slechts twee minuten. Dikke vette telefoonrekening gaat dat worden. Maar nu hadden we wel het juiste adres. Maar dit adres lag weer zo´n zestig kilometer verderop. Ik vraag mij nu nog steeds af waar Esther met haar gedachten was toen zij het adres van Billie Swamp in had gegeven. Het ergste is dat zij zich dat zelf ook afvraagd.

Maar goed een klein uurtje later kwamen we dan toch op de plaats van bestemming aan. We stapten uit de auto en het leek gelijk of je direkt in een sauna stapte. Onze lichamen probeerde gelijk het overschot aan warmte weg te werken door alle porien open te gooien en het transpiratie vocht naar buiten te persen. Maar dat had weinig nut want het vocht kon niet verdampen omdat de luchtvochtigheid al zijn maximum berijkt had. Het gevolg was dat wij zeiknat waren en nog steeds puften. Snel naar de giftshop waar de airco overuren draaide. Wat een zaligheid die A/C´s. In de giftshop kon je een tour met de Swamp buggie, een tour met de air boat en een slangen show boeken. Als eerste stapten we in de Swamp buggie. Een soort van vrachtwagentje met manshoge wielen zonde remmen. Onze chauffeur annex tourhost stelde zich voor als Lisa. Lisa vond zichzelf wel erg grappig. Zij vroeg mij of ik voor de eerste keer hier was. Ik kon niet anders als met ja antwoorden. “O, wat toevallig”, was haar antwoord, “Ik ben ook voor de eerste keer hier”. Halverwege de tour maakte zij bekend dat de tour hier afgelopen was en dat we konden uitstappen en terug lopen. Ha ha ha, ja leuk. Geef nu maar gas en breng ons terug naar de airco van de giftshop. Ze doen ook alles voor een leuke fooi hier. Al met al was het wel een leuke tour met veel wetenswaardigheden en mooi natuurschoon. Terug van de tour moesten wij ons haasten om nog op tijd bij de slangenshow te zijn. Geen tijd meer voor een sigaretje.

De slangen bezweerder bleek een of andere nerd te zijn die in de slangen zijn levenswerk had weten te vinden. Vraag hem maar iets over slangen en hij weet het. Maar vraag hem niet een leuk meisje in de plaatselijke bar te versieren, dan loopt hij met zijn slangenstaart tussen de benen weg. Hij bleek ook nog een moraalridder te zijn die alle slangenbeten aan de mensen zelf toeschreef. Esther en ik keken ons al eens vreemd aan en de kinderen gaven ook niet de indruk dat ze het erg interessant vonden. Volgens ons liep de show ook nog wat uit waardoor we de air boat tour bijna misliepen. Toch nog op tijd bij de air boat. De tour waar we eigenlijk voor gekomen waren.

De bestuurder van de boot keek met gefronste wenkbrouwen naar de lucht en nam met zijn portofoon contact op met zijn superieur. Ja hoor, waar wij al bang voor waren bleek werkelijkheid te worden. De air boat tour ging niet door. Er hing onweer in de lucht. Het hoogtepunt van de dag ging niet door, daar waar we voor gekomen waren glipte ons langs de neus. Een beetje geirriteerd stapte we aan land. Maar toen we weer van de koele lucht van de giftshop konden genieten was het leed al weer snel geleden. Zeker toen ook nog bleek dat we het geld van de air boat tour terug kregen. Toch weer zo’n vijftig dollar.
Inmiddels wees mijn horloge aan dat het vier uur in de middag was. Wetende dat we nog driehonderzeventig kilometer voor de boeg hadden leek het ons wel gepast om te vertrekken.

Laat in de avond arriveerden we weer in Kissimmee. Heerlijk genietend van de koelte van ons prive zwembad (ja ik weet het. Het klinkt decadent. Maar laat ons ook eens) dachten we terug aan deze dag. Het was eigenlijk niet de dag zoals we hem gepland hadden, maar dat mag de pret niet drukken. Zoiets houd het leven een beetje spannend. Niet dan?