Vandaag waren we weer allemaal vroeg uit de veren, meestal is dat hier zeven uur. Snel weer even het balkon op, nog even genieten van het fantastische uitzicht. Ik had nog de zonsopgang willen zien, maar de bewolking aan de horizon heeft daar een stokje voor gestoken. De eerste zonaanbidders lagen al op het strand en voor de eerste joggers waren zij de steeples die genomen diende te worden. Miami ontwaakt. Ik pak de balustrade stevig vast en neem een flinke teug van de nog redelijk frisse ochtendlucht en gelijk daarna een flinke teug van mijn sigaret. Het zonnetje komt nu langzaam boven de wolken uit, de zee ruist monotoon en rustig voort, achter mij een suite met een allure waar Obama nog van zou glimlachen. Wat wil een mens nog meer, ik voel me de koning te rijk.
Het ontbijt viel ons reuze mee. Wij hadden een croissantje met wat jam verwacht, maar het bleek een full size ontbijt te zijn met worstjes, scrambled eggs en meer van dat. Dat zal, terug in Nederland, nog afkicken worden als het weer een gewone boterham met kaas word.
Snel de auto in en op weg naar de Everglades. Esther had de plaats van bestemming in de tomtom ingevoerd. Het was zo´n honderdveertig kilometer, anderhalf uur in de auto.Volgens Esther was het een hele saaie rit, alleen maar een rechte weg zonder veel bochten. Ik zou het niet weten, ik heb namelijk de meeste tijd mijn ogen dicht gehad. Op een gegeven moment kwamen we in Clewiston. De tomtom zij dat we naar rechts moesten, maar als Esther op die plaats daadwerkelijk het vehicel naar rechts had gebogen zaten we nu nog steeds tussen de palmbomen. Er was daar namelijk helemaal niets naar rechts te gaan. Even een stukje verder rijden dan maar. Daar was wel een klein weggetje naar rechts. Maar ook daar was niets te vinden. Weer terug en vragen bij de plaatselijkie benzinepomp. Tja, het meisje achter de kassa had wel eens van Billie Swamp gehoord, maar wist niet exact waar het lag. Ik kreeg het vermoeden dat als ik een paar dollar op de toonbank had gelegd zij een flinke verruiming van haar geest zou krijgen en mij alles zou kunnen vertellen. Maar met zo´n spelletje speel ik niet mee. Terug naar de auto. Esther zou Linda, haar zus, bellen. Die moest nog aan het werk zijn en zou het wel via internet kunnen opzoeken. Volgens mij heeft Lindea nog nooit zo snel iets opgezocht op internet, want het telefoongesprek duurde slechts twee minuten. Dikke vette telefoonrekening gaat dat worden. Maar nu hadden we wel het juiste adres. Maar dit adres lag weer zo´n zestig kilometer verderop. Ik vraag mij nu nog steeds af waar Esther met haar gedachten was toen zij het adres van Billie Swamp in had gegeven. Het ergste is dat zij zich dat zelf ook afvraagd.
Maar goed een klein uurtje later kwamen we dan toch op de plaats van bestemming aan. We stapten uit de auto en het leek gelijk of je direkt in een sauna stapte. Onze lichamen probeerde gelijk het overschot aan warmte weg te werken door alle porien open te gooien en het transpiratie vocht naar buiten te persen. Maar dat had weinig nut want het vocht kon niet verdampen omdat de luchtvochtigheid al zijn maximum berijkt had. Het gevolg was dat wij zeiknat waren en nog steeds puften. Snel naar de giftshop waar de airco overuren draaide. Wat een zaligheid die A/C´s. In de giftshop kon je een tour met de Swamp buggie, een tour met de air boat en een slangen show boeken. Als eerste stapten we in de Swamp buggie. Een soort van vrachtwagentje met manshoge wielen zonde remmen. Onze chauffeur annex tourhost stelde zich voor als Lisa. Lisa vond zichzelf wel erg grappig. Zij vroeg mij of ik voor de eerste keer hier was. Ik kon niet anders als met ja antwoorden. “O, wat toevallig”, was haar antwoord, “Ik ben ook voor de eerste keer hier”. Halverwege de tour maakte zij bekend dat de tour hier afgelopen was en dat we konden uitstappen en terug lopen. Ha ha ha, ja leuk. Geef nu maar gas en breng ons terug naar de airco van de giftshop. Ze doen ook alles voor een leuke fooi hier. Al met al was het wel een leuke tour met veel wetenswaardigheden en mooi natuurschoon. Terug van de tour moesten wij ons haasten om nog op tijd bij de slangenshow te zijn. Geen tijd meer voor een sigaretje.
De slangen bezweerder bleek een of andere nerd te zijn die in de slangen zijn levenswerk had weten te vinden. Vraag hem maar iets over slangen en hij weet het. Maar vraag hem niet een leuk meisje in de plaatselijke bar te versieren, dan loopt hij met zijn slangenstaart tussen de benen weg. Hij bleek ook nog een moraalridder te zijn die alle slangenbeten aan de mensen zelf toeschreef. Esther en ik keken ons al eens vreemd aan en de kinderen gaven ook niet de indruk dat ze het erg interessant vonden. Volgens ons liep de show ook nog wat uit waardoor we de air boat tour bijna misliepen. Toch nog op tijd bij de air boat. De tour waar we eigenlijk voor gekomen waren.
De bestuurder van de boot keek met gefronste wenkbrouwen naar de lucht en nam met zijn portofoon contact op met zijn superieur. Ja hoor, waar wij al bang voor waren bleek werkelijkheid te worden. De air boat tour ging niet door. Er hing onweer in de lucht. Het hoogtepunt van de dag ging niet door, daar waar we voor gekomen waren glipte ons langs de neus. Een beetje geirriteerd stapte we aan land. Maar toen we weer van de koele lucht van de giftshop konden genieten was het leed al weer snel geleden. Zeker toen ook nog bleek dat we het geld van de air boat tour terug kregen. Toch weer zo’n vijftig dollar.
Inmiddels wees mijn horloge aan dat het vier uur in de middag was. Wetende dat we nog driehonderzeventig kilometer voor de boeg hadden leek het ons wel gepast om te vertrekken.
Laat in de avond arriveerden we weer in Kissimmee. Heerlijk genietend van de koelte van ons prive zwembad (ja ik weet het. Het klinkt decadent. Maar laat ons ook eens) dachten we terug aan deze dag. Het was eigenlijk niet de dag zoals we hem gepland hadden, maar dat mag de pret niet drukken. Zoiets houd het leven een beetje spannend. Niet dan?
zondag 30 augustus 2009
vrijdag 28 augustus 2009
Nieuwsbericht
In Florida is op donderdag 27 augustus 2009 een officieel bericht naar buiten gegaan dat iedereen moet oppassen omdat er haaien zijn ontsnapt uit Seaworld. Deze haaien kunnen zonder dat u het in de gaten hebt zomaar in uw zwembad liggen aldus CNN.
Degene die onderstaande haai tegenkomt wordt verzocht vooral rustig te blijven ademhalen en dan zeer snel 911 te bellen aangezien dit soort extreem gevaarlijk is. Vooral niet voederen.......anders blijven ze terugkomen.
Dinsdag 25 augustus
We staan vroeg op, pakken wat spulletjes in en zitten al vlug in de auto. Er staat ons een ritje van 336 km te wachten dus we willen zeker niet te lang treuzelen maar eerst moet de maag gevuld worden. We rijden richting IHOP en doen ons daar tegoed aan het heerlijke ontbijt.
Rond 10 uur zitten we dan toch eindelijk weer in de auto op weg naar Miami. Hier is niet veel over te vertellen als alleen dat het een doodsaaie weg is, rechttoe rechtaan met om de 50 miles ongeveer een service plaza. En ja voor Leon was dat ook hard nodig, hihi heb nog nooit zoveel moeten stoppen voor toiletten……
Rond 15 uur rijden we eindelijk rond in Miami. Via het forum hadden we gezien dat er iemand in het double tree resort was geweest en dit leek ons wel een goede keus.
Hier naar toe gereden en eerst gecheckt of ze nog een kamertje vrij hadden.
Pffff een kamer????
We onderzoeken de kamer en we wanen ons echt even in de film. Veel tijd hebben we niet we willen richting het Art deco district als je in Miami bent dan moet je dit gewoon gezien hebben. Na wat speurwerk hebben we het eindelijk gevonden maar eigenlijk zijn we te moe om er veel rond te lopen en we rijden dan ook alleen door Ocean drive. Wel stoppen we nog even bij het strand en maken een heerlijke strandwandeling.
Rond 19 uur gaan we weer richting hotel met een tussenstop bij de IHOP voor het avondeten.We komen half 9 op de kamer en duiken allemaal nog even de douche in. Half 10 liggen de kids helemaal uitgeteld op bed en slapen heel vlug niet lang daarna volgen Leon en ik ook. Het was een leuke maar vermoeiende dag, morgen vroeg op we gaan richting de Everglades
Rond 10 uur zitten we dan toch eindelijk weer in de auto op weg naar Miami. Hier is niet veel over te vertellen als alleen dat het een doodsaaie weg is, rechttoe rechtaan met om de 50 miles ongeveer een service plaza. En ja voor Leon was dat ook hard nodig, hihi heb nog nooit zoveel moeten stoppen voor toiletten……
Rond 15 uur rijden we eindelijk rond in Miami. Via het forum hadden we gezien dat er iemand in het double tree resort was geweest en dit leek ons wel een goede keus.
Hier naar toe gereden en eerst gecheckt of ze nog een kamertje vrij hadden.
Pffff een kamer????
Een balzaal met daaraan sluitend nog een volledig ingerichte keuken, 2 slaapkamers en 2 badkamers met uitzicht op Miami Beach…….. arghh wat mooi, wat heerlijk alleen klein probleempje dat het op de 14de etage ligt. Hier ben ik toch wat minder blij mee. Het uitzicht is geweldig achter het glas maar op het balkon wordt het me niet zo lekker dus als ik een sigaretje wil roken zit ik met de rug richting de zee en kijk tegen de muren aan….hihi.
We onderzoeken de kamer en we wanen ons echt even in de film. Veel tijd hebben we niet we willen richting het Art deco district als je in Miami bent dan moet je dit gewoon gezien hebben. Na wat speurwerk hebben we het eindelijk gevonden maar eigenlijk zijn we te moe om er veel rond te lopen en we rijden dan ook alleen door Ocean drive. Wel stoppen we nog even bij het strand en maken een heerlijke strandwandeling.
Rond 19 uur gaan we weer richting hotel met een tussenstop bij de IHOP voor het avondeten.We komen half 9 op de kamer en duiken allemaal nog even de douche in. Half 10 liggen de kids helemaal uitgeteld op bed en slapen heel vlug niet lang daarna volgen Leon en ik ook. Het was een leuke maar vermoeiende dag, morgen vroeg op we gaan richting de Everglades
Maandag 24 augustus
Maandag 24 augustus
We worden rond 8 uur allemaal wakker, na het eerste nicotine shotje ren ik richting de telefoon. Eventjes mijn moeder bellen aangezien ze vandaag jarig is. Na eventjes gekletst te hebben kleden we ons allemaal vlug aan we gaan vandaag naar Seaworld. Ontbijten doen we onderweg wel.............niet dus. We komen dus niet echt ergens langs wat ons allemaal aanstaat en voor we het weten staan we dan ook al op de parkeerplaats van Seaworld. Nou ja geen probleem eten we toch gewoon hier.
We gaan naar binnen en zien een leuke aanbieding staan voor $29,95 all you can eaty and drink the whole day. Och waarom niet dan kunnen we elke maaltijd gewoon in het park gebruiken en we maken er dan ook gebruik van. We rekenen af en rennen naar het eerste restaurant want ondertussen knorren de magen toch wel behoorlijk. We komen binnen maar helaas ze hebben niets voor ontbijt. We kijken elkaar aan en zeggen kids willen jullie frieten als ontbijt? Mike en Denise aarzelen geen moment en staan al in de rij, hihi dit willen ze wel elke dag....................
Na lekker gesmikkeld te hebben gaan we eens kijken wat we allemaal gaan doen. We zien dat de eerste show zometeen begint namelijk de Clyde and Seamore take Pirate Eiland en we besluiten daar dan ook heen te gaan.
We lachen hartelijk voor de mime speler die de mensen die binnen komen belachelijk maakt en we zijn stilletjes toch wel blij dat we van de andere kant zijn binnen gekomen.
Al vlug begint de show en ook deze is zeer zeer leuk. We genieten ervan. Als de show klaar is gaan we eens langzaam weer uit het stadion, pfff het is toch weer warmer als dat we dachten en we gaan dan ook vlug wat flessen water inslaan. Ook dit hoort bij al you van eat en drink dus we staan vlug weer buiten om richting Believe te gaan........ Wow wat een magnifieke show, echt amerikaans lekker overdreven alles maar Shamu is toch echt we de ster van de show als hij iedereen die op de eerste rijen zitten helemaal nat maakt. Na de show lopen we rond en bekijken van alles, drinken op ons gemak een kopje koffie en lopen langzaam richting Manta. Helaas is Denise nog iets te klein, iets waar ze het zelf overigens niet mee eens is......hihi maar goed ze mag er niet in. Leon wel en die gaat dan ook vol verwachting. Na 10 minuten staat hij buiten adem voor ons en het enigste wat hij kan zeggen is wow dat is nu pas eens een heftige achtbaan...............
We lopen weer verder op ons gemak, kijken en aaien de roggen gaan richting de dolfijnen en bewonderen ook deze. Wat zijn het toch mooie beesten.
Zo komen we bij Journey to Atlantis aan en we besluiten er alle 4 in te gaan. Na 2 minuten kunnen we al instappen en na 5 minuten komen we er helemaal soaked uit. Wat een leuke acctractie. Zo leuk dat we hem nog eens doen.
Het is inmiddels alweer 5 uur en eigenlijk hebben we het helemaal gehad, we besluiten dan ook naar huis te gaan, lekker afkoelen in het water. We hebben toch nog een tweede dag voor Seaworld dus Shamu Rocks gaan we van de week wel zien.
We doen nog vlug wat boodschappen bij Publix en gaan dan richting de villa. Hier gaan we lekker zwemmen en eten van de resten die Tante Mia ons mee gegeven heeft.
Rond 22 uur is iedereen doodop en rollen we allemaal ons bed in. Morgen vroeg dag dan vertrekken we namelijk richting Miami.
donderdag 27 augustus 2009
Zondag 23 augustus
Vandaag eens lekker een beetje uitslapen aangezien we nu toch alweer een aantal dagen vroeg zijn opgestaan. Nadat we rond 9 uur wakker zijn, vliegen de kids meteen het zwembad in. Leon kan moeilijk wakker worden dus ga ik maar lekker wat prutsen in de keuken en een lekker ontbijtje in mekaar flansen. Als alles klaar is, is Leon ook eindelijk onder de levende en gaan we lekker wat eten.
Na het eten nog lekker languit in het zwembad geluierd en dan rond 13 uur gaan we ons toch langzaam klaar maken om richting tante Mia en mijn peetoom Pierre te gaan. Zij wonen samen met hun dochter Eugenie ( mijn nicht dus) en haar man Joel in the Villages, ongeveer 120 km van Orlando.
Eenmaal aangekomen worden we hartelijk ontvangen en ik ben blij ze weer eens te zien. Het is toch alweer 4 jaar geleden dat we ze voor het laatst gezien heb.
Het eten staat meteen klaar als we binnen komen en we vallen dan ook allemaal lekker aan. Heerlijk eens geen frieten of hamburgers en het smaakt ons dan ook allemaal heerlijk.
Na het eten gaan we richting de villa van Eugenie en Joel, deze ligt ook in the Villages maar 15 miles verder. Na deze ook bewonderd te hebben nemen we de kids met een golfkarretje richting een zwembad.
Hier even nadere uitleg omtrent the Villages. In the Villages wordt alles met het golfkarretje gedaan zoals wij alles met de fiets doen. Hier hebben ze dan ook geen fietspaden maar hebben ze dus speciale banen waar de golfkarretjes op kunnen rijden. The Villages is trouwens een park speciaal voor 55+ plussers, dus ben je jonger dan kun je daar gewoon niet kopen. Het is een prachtig park ( stad kun je beter zeggen met 38.000 huizen!!!!) met alle faciliteiten die je je maar kunt bedenken, heel veel zwembaden, tennisbanen, supermarkten etc etc etc. Het is een mooi park om je oude dag te slijten.
We kletsen heel wat af maar rond 21 uur nemen we toch weer afscheid. Samen met de doggy bags voor een gezin van 10 mensen gaan we weer richting onze villa. We wilden morgen eigenlijk richting Miami en the Everglades gaan maar aangezien de shuttle de lucht in zou gaan stellen we dit een dag uit en hebben we ervoor gekozen om richting Seaworld te gaan.
Na het eten nog lekker languit in het zwembad geluierd en dan rond 13 uur gaan we ons toch langzaam klaar maken om richting tante Mia en mijn peetoom Pierre te gaan. Zij wonen samen met hun dochter Eugenie ( mijn nicht dus) en haar man Joel in the Villages, ongeveer 120 km van Orlando.
Eenmaal aangekomen worden we hartelijk ontvangen en ik ben blij ze weer eens te zien. Het is toch alweer 4 jaar geleden dat we ze voor het laatst gezien heb.
Het eten staat meteen klaar als we binnen komen en we vallen dan ook allemaal lekker aan. Heerlijk eens geen frieten of hamburgers en het smaakt ons dan ook allemaal heerlijk.
Na het eten gaan we richting de villa van Eugenie en Joel, deze ligt ook in the Villages maar 15 miles verder. Na deze ook bewonderd te hebben nemen we de kids met een golfkarretje richting een zwembad.
Hier even nadere uitleg omtrent the Villages. In the Villages wordt alles met het golfkarretje gedaan zoals wij alles met de fiets doen. Hier hebben ze dan ook geen fietspaden maar hebben ze dus speciale banen waar de golfkarretjes op kunnen rijden. The Villages is trouwens een park speciaal voor 55+ plussers, dus ben je jonger dan kun je daar gewoon niet kopen. Het is een prachtig park ( stad kun je beter zeggen met 38.000 huizen!!!!) met alle faciliteiten die je je maar kunt bedenken, heel veel zwembaden, tennisbanen, supermarkten etc etc etc. Het is een mooi park om je oude dag te slijten.
We kletsen heel wat af maar rond 21 uur nemen we toch weer afscheid. Samen met de doggy bags voor een gezin van 10 mensen gaan we weer richting onze villa. We wilden morgen eigenlijk richting Miami en the Everglades gaan maar aangezien de shuttle de lucht in zou gaan stellen we dit een dag uit en hebben we ervoor gekozen om richting Seaworld te gaan.
maandag 24 augustus 2009
Zaterdag 22 augustus
Mijn blaas stond weer eens op springen, snel spring ik uit bed en ren naar het toilet. En snelle blik op de klok laat zien dat het pas half zeven is. Nu ga ik dus echt niet meer terug naar bed. Eens kijken of de kinderen al wakker zijn. Nee hoor, die liggen ook nog op een oor. “Mike, Denise, zijn jullie al wakker?” Hoe zacht ik deze woorden ook laat klinken, Mike slaat direct zijn ogen open. “Pappa? Mag ik het zwembad in?” Mijn zoon kan haast aan niets anders denken. Denise heeft altijd wat meer tijd nodig om wakker te worden. Versuft kijkt ze wat voor zich uit, terwijl Mike al lang en breed uit in het water ligt. Maar Denise heeft niet veel tijd nodig en springt er ook al in.
Zo! Dan kan ik me eens gaan concentreren op het ontbijt. Ik wil namelijk ook eens zo’n ontbijtje presenteren zoals we dat de afgelopen dagen ook voorgeschoteld kregen door die yankees. Piece of cake natuurlijk. Wat eieren bakken, worstjes bakken. Spek knapperig bakken en klaar is Kees. Als een volleerd kok ga ik aan de slag. Alle potten en pannen die in de villa aanwezig zijn heb ik in mijn handen. Ondanks de airco staat het zweet dik op mijn voorhoofd terwijl ik met de schuimspaan en de pollepel aan het jongleren ben. Dikke rookpluimen vullen de keuken. Toch maar eens het vuur wat lager zetten, maar het was al te laat. “Pwie, pwie, pwie”, klinkt het hard door de villa. De rookmelder laat weten dat de batterij nog lang niet leeg is. Paniek laat mijn poriën nog meer hun best doen, en met klotsende oksels ga ik op zoek naar een ladder om de rookmelder te kunnen bereiken. Esther, die inmiddels ook onder de levende is, staat met ledige ogen dit tafereel gade te slaan. Als een wonder vind ik ook nog snel een ladder en draai de rookmelder uit zijn sokkel, het gepiep stopt acuut. Mijn hartslag neemt ook weer zijn normale ritme aan. Snel terug naar de oorzaak van al dit leed, het fornuis. Nog steeds komen dikke rookpluimen uit de pan met roerei. Gelukkig is het resultaat van mijn kookkunsten nog enigszins te pruimen. Een klein beetje zwart is te zien in het roerei. Mijn familie heeft eindelijk kennis kunnen nemen van de kookkunsten van een import yankee.
Nadat iedereen zijn buikje vol had, de zwemspullen verzameld waren, op weg naar typhoon lagoon. Dit is een van de twee waterparken van Disney world. Typhoon lagoon leek ons een betere optie voor de kinderen dan Blizzard beach, het andere waterpark van Disney. Rustiger en minder heftig. Fout gedacht natuurlijk. Toen wij onze strandbedden aan het klaar maken waren hoorden wij een luid gerommel. Alsof alle Hels Angels van de States tegelijk hun motoren startte. Alle bevallige vrouwtjes in het water begonnen gelijktijdig te schreeuwen en te krijsen. Wat kon dat toch zijn. Wij werden gelijk met z’n vieren nieuwsgierig. Voorzichtig liepen we het water in. We moesten nog echter een stukje verder het water in om om een hoekje te kunnen kijken waar dat vreselijke geluid vandaan kwam. Toen hoorde we weer die harde roffel, gelijk daarna een hoge golf. Zo hoog dat een volleerd surfer er bijna jaloers van zou worden. Alle bevallige dametjes vielen als bowling pins om. Yes, alweer een strike voor de hoge golf. Esther en ik keken ons verwonderd aan. Hoezo rustig, hoezo minder heftig. Mike en Denise leek het echter niet te deren. “Jippie yeah, wat cool is dat hè pappa. Mogen we wat verder het water is?” Na veertien jaar huwelijk heb ik mijn vrouw wel een beetje leren kennen. Zo kon ik in de ogen van Esther zien dat zij er niet zo happig op was om verder het water in te gaan. Een voor een nam ik een kind aan de hand om het onheil tegemoet te gaan. Toen ik tot aan mijn oksels in het water stond klonk weer de beangstigende “woef”. Een muur van water kwam op mij af. Stevig pakte ik mijn kind vast en sprong net voor dat de golf over ons heen denderde omhoog. Zo hoog mogelijk tilde ik het hulpeloze wezen omhoog om te voorkomen dat die lawine van water dood en verderf zou strooien. Nou ja, zo erg was het ook weer niet. Alleen ik werd door het water overrompeld. Mijn kroost kon alleen maar lachen en gieren van plezier. Om beurten heb ik zo Mike en Denise begeleid bij het trotseren van dit geweld. Ik kan iedereen verzekeren zoiets zuigt alle energie uit je lichaam. Op een gegeven moment kon ik geen boe of ba meer zeggen. Ik moest echt even terug naar het strandbed om bij te komen. Iedere stap die ik door het mulle zand moest zetten leek wel een dag uit de vier daagse van Nijmegen. Maar ja, kinderen gunnen je geen rust, en voor dat je het weet zit je weer met je derrière op een glijbaan die je zowat in vrije val naar beneden laat suizen. Absoluut weer zeer heftig. Nadat ik uitgegleden was keek ik snel achter mij om te kijken hoe Mike en Denise het er van af gebracht hadden. Mike stond al te springen en te dansen naast de glijbaan. “Cool, cool, cool”, schreeuwde hij alleen maar. Denise keek minder vrolijk. Met een pijnlijk gezicht hield zij een hand tussen haar benen. Door de hoge snelheid was haar zwembroekje strak tussen haar billetjes komen zitten. Ik kan me inderdaad goed voorstellen dat dat pijnlijk moet zijn. Maar een beschermende arm en troostende woorden van Esther doen altijd wonderen, en voor dat je er erg in hebt staat Denise weer vrolijk in het water te spartelen. “Maar ik ga niet meer van de steile glijbaan”, waren haar stellige woorden.
Op een gegeven moment gaf de klok aan dat het langzaam tijd werd weer te verkassen naar onze villa. Onze poezelige huidjes hielden het ook langzaam voor gezien. Een half uur langer in deze brandende zon en de rookmelder zou voor de tweede keer piepen. In de villa lekker gedoucht en ingesmeerd met liters aftersun. En weer in onze auto op weg naar Ponderosa. Een steakrestaurant die volgens kenners wel de moeite waard zou zijn. Niets teveel gezegd, zeer smakelijk. Een verrassende combinatie tussen a la cart en buffet. Met goed gevulde buikjes naar de buren van Ponderosa. Naast het restaurant bevond zich namelijk een Midgetgolfbaan. Zoals het echte Amerikanen betaamd zeer mooi aangelegd. Met watervallen en mooie sculpturen. Maar een dagje aan en in het water en een sterke zon laten toch zijn sporen na. Vooral Esther was erg verbrand door zon. Elk kledingstuk was er een te veel. Na een paar holes hield Esther het ook voor gezien. Iedereen was uiteindelijk ook weer blij dat we weer in de auto zaten op weg naar de villa. Mike en Denise vielen na enkele minuten weer alweer in slaap. Dag vier van onze vakantie is weer geschiedenis, nog twaalf dagen te gaan. Maar eerst een welverdiende nachtrust.
Zo! Dan kan ik me eens gaan concentreren op het ontbijt. Ik wil namelijk ook eens zo’n ontbijtje presenteren zoals we dat de afgelopen dagen ook voorgeschoteld kregen door die yankees. Piece of cake natuurlijk. Wat eieren bakken, worstjes bakken. Spek knapperig bakken en klaar is Kees. Als een volleerd kok ga ik aan de slag. Alle potten en pannen die in de villa aanwezig zijn heb ik in mijn handen. Ondanks de airco staat het zweet dik op mijn voorhoofd terwijl ik met de schuimspaan en de pollepel aan het jongleren ben. Dikke rookpluimen vullen de keuken. Toch maar eens het vuur wat lager zetten, maar het was al te laat. “Pwie, pwie, pwie”, klinkt het hard door de villa. De rookmelder laat weten dat de batterij nog lang niet leeg is. Paniek laat mijn poriën nog meer hun best doen, en met klotsende oksels ga ik op zoek naar een ladder om de rookmelder te kunnen bereiken. Esther, die inmiddels ook onder de levende is, staat met ledige ogen dit tafereel gade te slaan. Als een wonder vind ik ook nog snel een ladder en draai de rookmelder uit zijn sokkel, het gepiep stopt acuut. Mijn hartslag neemt ook weer zijn normale ritme aan. Snel terug naar de oorzaak van al dit leed, het fornuis. Nog steeds komen dikke rookpluimen uit de pan met roerei. Gelukkig is het resultaat van mijn kookkunsten nog enigszins te pruimen. Een klein beetje zwart is te zien in het roerei. Mijn familie heeft eindelijk kennis kunnen nemen van de kookkunsten van een import yankee.
Nadat iedereen zijn buikje vol had, de zwemspullen verzameld waren, op weg naar typhoon lagoon. Dit is een van de twee waterparken van Disney world. Typhoon lagoon leek ons een betere optie voor de kinderen dan Blizzard beach, het andere waterpark van Disney. Rustiger en minder heftig. Fout gedacht natuurlijk. Toen wij onze strandbedden aan het klaar maken waren hoorden wij een luid gerommel. Alsof alle Hels Angels van de States tegelijk hun motoren startte. Alle bevallige vrouwtjes in het water begonnen gelijktijdig te schreeuwen en te krijsen. Wat kon dat toch zijn. Wij werden gelijk met z’n vieren nieuwsgierig. Voorzichtig liepen we het water in. We moesten nog echter een stukje verder het water in om om een hoekje te kunnen kijken waar dat vreselijke geluid vandaan kwam. Toen hoorde we weer die harde roffel, gelijk daarna een hoge golf. Zo hoog dat een volleerd surfer er bijna jaloers van zou worden. Alle bevallige dametjes vielen als bowling pins om. Yes, alweer een strike voor de hoge golf. Esther en ik keken ons verwonderd aan. Hoezo rustig, hoezo minder heftig. Mike en Denise leek het echter niet te deren. “Jippie yeah, wat cool is dat hè pappa. Mogen we wat verder het water is?” Na veertien jaar huwelijk heb ik mijn vrouw wel een beetje leren kennen. Zo kon ik in de ogen van Esther zien dat zij er niet zo happig op was om verder het water in te gaan. Een voor een nam ik een kind aan de hand om het onheil tegemoet te gaan. Toen ik tot aan mijn oksels in het water stond klonk weer de beangstigende “woef”. Een muur van water kwam op mij af. Stevig pakte ik mijn kind vast en sprong net voor dat de golf over ons heen denderde omhoog. Zo hoog mogelijk tilde ik het hulpeloze wezen omhoog om te voorkomen dat die lawine van water dood en verderf zou strooien. Nou ja, zo erg was het ook weer niet. Alleen ik werd door het water overrompeld. Mijn kroost kon alleen maar lachen en gieren van plezier. Om beurten heb ik zo Mike en Denise begeleid bij het trotseren van dit geweld. Ik kan iedereen verzekeren zoiets zuigt alle energie uit je lichaam. Op een gegeven moment kon ik geen boe of ba meer zeggen. Ik moest echt even terug naar het strandbed om bij te komen. Iedere stap die ik door het mulle zand moest zetten leek wel een dag uit de vier daagse van Nijmegen. Maar ja, kinderen gunnen je geen rust, en voor dat je het weet zit je weer met je derrière op een glijbaan die je zowat in vrije val naar beneden laat suizen. Absoluut weer zeer heftig. Nadat ik uitgegleden was keek ik snel achter mij om te kijken hoe Mike en Denise het er van af gebracht hadden. Mike stond al te springen en te dansen naast de glijbaan. “Cool, cool, cool”, schreeuwde hij alleen maar. Denise keek minder vrolijk. Met een pijnlijk gezicht hield zij een hand tussen haar benen. Door de hoge snelheid was haar zwembroekje strak tussen haar billetjes komen zitten. Ik kan me inderdaad goed voorstellen dat dat pijnlijk moet zijn. Maar een beschermende arm en troostende woorden van Esther doen altijd wonderen, en voor dat je er erg in hebt staat Denise weer vrolijk in het water te spartelen. “Maar ik ga niet meer van de steile glijbaan”, waren haar stellige woorden.
Op een gegeven moment gaf de klok aan dat het langzaam tijd werd weer te verkassen naar onze villa. Onze poezelige huidjes hielden het ook langzaam voor gezien. Een half uur langer in deze brandende zon en de rookmelder zou voor de tweede keer piepen. In de villa lekker gedoucht en ingesmeerd met liters aftersun. En weer in onze auto op weg naar Ponderosa. Een steakrestaurant die volgens kenners wel de moeite waard zou zijn. Niets teveel gezegd, zeer smakelijk. Een verrassende combinatie tussen a la cart en buffet. Met goed gevulde buikjes naar de buren van Ponderosa. Naast het restaurant bevond zich namelijk een Midgetgolfbaan. Zoals het echte Amerikanen betaamd zeer mooi aangelegd. Met watervallen en mooie sculpturen. Maar een dagje aan en in het water en een sterke zon laten toch zijn sporen na. Vooral Esther was erg verbrand door zon. Elk kledingstuk was er een te veel. Na een paar holes hield Esther het ook voor gezien. Iedereen was uiteindelijk ook weer blij dat we weer in de auto zaten op weg naar de villa. Mike en Denise vielen na enkele minuten weer alweer in slaap. Dag vier van onze vakantie is weer geschiedenis, nog twaalf dagen te gaan. Maar eerst een welverdiende nachtrust.
Vrijdag 21 augustus
Leon heeft even het schrijversstokje overgenomen. Geniet ervan!!! Foto's volgen nog.
Met het geluid van een of andere “Good morning America” zender word ik wakker. De t.v. staat nog steeds aan. Die hebben we gisteravond, toen we naar bed gingen helemaal niet uit gezet. Ik ben voor de wekker wakker geworden . Die zal over een half uur laten weten dat het zeven uur is. Vandaag gaan we dan voor de eerste keer echt iets ondernemen. We gaan naar Hollywood studio’s van Disney world. Dat betekend dus de kids uit bed halen, het zwembad barricaderen om te voorkomen dat Mike en Denise daar weer in springen. Alles douchen en aankleden en de auto inspringen. Esther heeft gisteravond via internet een adresje gevonden waar je allerhande tickets kunt kopen en waar je euro’s in dollars kunt omzetten. Wat een hoop geld geven we in een keer uit. We kochten daar namelijk alle Disney tickets en Universal tickets die we nodig hadden. En dan praten we toch over een bedrag van zo’n zeventien honderd dollar. Nu is dat nog niet zo schokkend. Wat wel schokkend is dat we allen het idee hadden dat we een pakje zwartbrood kochten, “no big deal” dus.
Naast deze ticket service was een Denny’s restaurant gelegen. Toen wij eergisteren arriveerden hebben wij hier ook lekker kunnen eten, dus waarom nu niet voor een goed ontbijt. Wij zaten nog nauwelijks of de serveerster kwam met ons kennis maken. Het was een Afro-American vrouw, zoals ze dat hier zo mooi kunnen zeggen. Maar wel een met wel heel erg dikke lippen. “Hello everybody, how are you today”, uitbundiger kon bijna niet. “O my God, what a nice tattoo do you have, young man”, volgens mij meende ze er niets van en heeft ze mijn tattoo niet eens goed bekeken. Dat van dat “young man” klopte natuurlijk wel.
“ O, I’m trilled to serve you all, what lovely kids do you have, bla bla bla” uiteindelijk nam ze ook nog onze bestelling op. Ze was aardig op weg naar een goeie tip. “Wat was dat?”. Denise keek met grote ogen en wijd geopende mond de weglopende serveerster na. “Tja meissie, dit is nou Amerika”. We konden het niet laten om allemaal in schaterlachen uit te barsten. Lief en zorgzaam was ze wel, onze serveerster. Je hoefde maar even op te kijken of ze stond al naast je om je van alle gemakken te voorzien. Een leuke tip was dan ook haar deel.
Eindelijk waren we dan op de bestemming van die dag aangekomen, Hollywood studio’s. Een soort van treintje bracht ons naar de ingang van het park. Slechts vijfhonderd meter. In Nederland zouden ze je raar aankijken, maar hier in Amerika lijkt lopen toch wel een enge ziekte die je ten alle tijden moet vermijden. Lekker was het wel, dat treinritje. Een lauw briesje liet je even vergeten dat het achtendertig graden was. Maar dat was maar voor korte duur. Eenmaal binnen in het park begaven de koppakkingen het al snel en waren we allemaal drijfnat van het transpiratie vocht. Ik wist dat ik poriën had, maar niet zo veel. Denise en ik wilden persé snel naar de eerste attractie, de “Tower of terror. Een oud Hotel uit de jaren twintig waar nog eens dunnetjes werd nagespeeld dat een lift van de dertiende etage naar beneden suisde. Een paar maanden geleden in Disney Parijs hebben we deze attractie ook genomen en dat beviel Denise wel heel erg goed.
In de rij staande bleek dat ik niet de enigste was die het warm had. Velen met mij hadden hun shirt al drijfnat. Gelukkig, ik ben dus geen rare bezienswaardigheid. Ook Denise bleek moeite te hebben met de temperatuur, druppeltjes vocht zochten een weg langs haar gezichtje naar beneden. Eindelijk stonden we voor de ingang van het “Tower hotel”. De koele airco-lucht stroomde het hotel uit en lied onze verhitte hoofden opfleuren. Lang leve Willis Haviland Carrier, de uitvinder van de airco. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik in een rij stond. De attractie was geweldig. Hij was echt een stuk spannender dat het “Tower Hotel” in Parijs. Denise kon dit alleen maar beamen.
Verder moesten we wel alle vier bekennen dat Hollywood studio’s hier en in Parijs toch wel erg op elkaar lijken. Zelfs de autostunt show bleek een exacte kopie te zijn. Veel attracties hebben we ook links laten liggen. In de middaguren vielen zelfs af en toe een paar druppels. Dat beschouwden we als een heel erg grote attractie waar we met z’n allen heel erg van genoten. Mike trakteerde ons toen zelfs op een privé optreden. Hij voerde een van zijn dansjes op waar zelfs de voorbijgangers zichtbaar plezier aan beleefden. Aan het einde van de dag bezochten we dan eindelijk de attractie waar Mike en Denise al de hele dag voor aan het zeuren waren, Toy Story. ’s Morgens was de wacht rij nog negentig minuten. Nu slechts nog maar tachtig minuten. Dat scheelt toch wel een slok op een borrel, niet dan? Maar eerlijk is eerlijk, het was iedere minuut wachten wel waard. Wat een enige attractie, een 3D, computer geanimeerde shooting game. Zelfs het wachten in de rij werd opgeleukt door “ Mister Potato head”.
Maar uiteindelijk hadden we het toch wel allemaal gezien en verlangden we terug naar onze villa, waar het zwembad ons weer toelachte. Een verkoelende duik in het koele nat was de kers op het toetje van deze geweldige dag. Ik lag heerlijk op mijn rug in het water te dobberen en kon maar aan een zin denken: “Life is sweet, life is bitter. Campari, for bitter, for sweet”.
Met het geluid van een of andere “Good morning America” zender word ik wakker. De t.v. staat nog steeds aan. Die hebben we gisteravond, toen we naar bed gingen helemaal niet uit gezet. Ik ben voor de wekker wakker geworden . Die zal over een half uur laten weten dat het zeven uur is. Vandaag gaan we dan voor de eerste keer echt iets ondernemen. We gaan naar Hollywood studio’s van Disney world. Dat betekend dus de kids uit bed halen, het zwembad barricaderen om te voorkomen dat Mike en Denise daar weer in springen. Alles douchen en aankleden en de auto inspringen. Esther heeft gisteravond via internet een adresje gevonden waar je allerhande tickets kunt kopen en waar je euro’s in dollars kunt omzetten. Wat een hoop geld geven we in een keer uit. We kochten daar namelijk alle Disney tickets en Universal tickets die we nodig hadden. En dan praten we toch over een bedrag van zo’n zeventien honderd dollar. Nu is dat nog niet zo schokkend. Wat wel schokkend is dat we allen het idee hadden dat we een pakje zwartbrood kochten, “no big deal” dus.
Naast deze ticket service was een Denny’s restaurant gelegen. Toen wij eergisteren arriveerden hebben wij hier ook lekker kunnen eten, dus waarom nu niet voor een goed ontbijt. Wij zaten nog nauwelijks of de serveerster kwam met ons kennis maken. Het was een Afro-American vrouw, zoals ze dat hier zo mooi kunnen zeggen. Maar wel een met wel heel erg dikke lippen. “Hello everybody, how are you today”, uitbundiger kon bijna niet. “O my God, what a nice tattoo do you have, young man”, volgens mij meende ze er niets van en heeft ze mijn tattoo niet eens goed bekeken. Dat van dat “young man” klopte natuurlijk wel.
“ O, I’m trilled to serve you all, what lovely kids do you have, bla bla bla” uiteindelijk nam ze ook nog onze bestelling op. Ze was aardig op weg naar een goeie tip. “Wat was dat?”. Denise keek met grote ogen en wijd geopende mond de weglopende serveerster na. “Tja meissie, dit is nou Amerika”. We konden het niet laten om allemaal in schaterlachen uit te barsten. Lief en zorgzaam was ze wel, onze serveerster. Je hoefde maar even op te kijken of ze stond al naast je om je van alle gemakken te voorzien. Een leuke tip was dan ook haar deel.
Eindelijk waren we dan op de bestemming van die dag aangekomen, Hollywood studio’s. Een soort van treintje bracht ons naar de ingang van het park. Slechts vijfhonderd meter. In Nederland zouden ze je raar aankijken, maar hier in Amerika lijkt lopen toch wel een enge ziekte die je ten alle tijden moet vermijden. Lekker was het wel, dat treinritje. Een lauw briesje liet je even vergeten dat het achtendertig graden was. Maar dat was maar voor korte duur. Eenmaal binnen in het park begaven de koppakkingen het al snel en waren we allemaal drijfnat van het transpiratie vocht. Ik wist dat ik poriën had, maar niet zo veel. Denise en ik wilden persé snel naar de eerste attractie, de “Tower of terror. Een oud Hotel uit de jaren twintig waar nog eens dunnetjes werd nagespeeld dat een lift van de dertiende etage naar beneden suisde. Een paar maanden geleden in Disney Parijs hebben we deze attractie ook genomen en dat beviel Denise wel heel erg goed.
In de rij staande bleek dat ik niet de enigste was die het warm had. Velen met mij hadden hun shirt al drijfnat. Gelukkig, ik ben dus geen rare bezienswaardigheid. Ook Denise bleek moeite te hebben met de temperatuur, druppeltjes vocht zochten een weg langs haar gezichtje naar beneden. Eindelijk stonden we voor de ingang van het “Tower hotel”. De koele airco-lucht stroomde het hotel uit en lied onze verhitte hoofden opfleuren. Lang leve Willis Haviland Carrier, de uitvinder van de airco. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik in een rij stond. De attractie was geweldig. Hij was echt een stuk spannender dat het “Tower Hotel” in Parijs. Denise kon dit alleen maar beamen.
Verder moesten we wel alle vier bekennen dat Hollywood studio’s hier en in Parijs toch wel erg op elkaar lijken. Zelfs de autostunt show bleek een exacte kopie te zijn. Veel attracties hebben we ook links laten liggen. In de middaguren vielen zelfs af en toe een paar druppels. Dat beschouwden we als een heel erg grote attractie waar we met z’n allen heel erg van genoten. Mike trakteerde ons toen zelfs op een privé optreden. Hij voerde een van zijn dansjes op waar zelfs de voorbijgangers zichtbaar plezier aan beleefden. Aan het einde van de dag bezochten we dan eindelijk de attractie waar Mike en Denise al de hele dag voor aan het zeuren waren, Toy Story. ’s Morgens was de wacht rij nog negentig minuten. Nu slechts nog maar tachtig minuten. Dat scheelt toch wel een slok op een borrel, niet dan? Maar eerlijk is eerlijk, het was iedere minuut wachten wel waard. Wat een enige attractie, een 3D, computer geanimeerde shooting game. Zelfs het wachten in de rij werd opgeleukt door “ Mister Potato head”.
Maar uiteindelijk hadden we het toch wel allemaal gezien en verlangden we terug naar onze villa, waar het zwembad ons weer toelachte. Een verkoelende duik in het koele nat was de kers op het toetje van deze geweldige dag. Ik lag heerlijk op mijn rug in het water te dobberen en kon maar aan een zin denken: “Life is sweet, life is bitter. Campari, for bitter, for sweet”.
zaterdag 22 augustus 2009
Donderdag 20 augustus
We zijn allemaal vroeg uit de veren. Zo rond 7.00 uur liggen de kids alweer te zwemmen.
Wij worden langzaam wakker en kijken de villa eens goed rond. Wow ziet er echt niet slecht uit, het is misschien niet meer het nieuwste van het nieuwste maar joh wat willen we nog meer voor dit prijsje???
Rond 9.00 uur beginnen de magen te knorren, we vissen de kids weer uit het zwembad en na een verkwikkende douche erop uit om te gaan ontbijten. Hmm oke tomtom mee anders vinden we de weg natuurlijk niet meer terug.
We rijden wat rond en kunnen niet echt iets van onze gading vinden. Op een gegeven moment rij ik een plekje op, daar ligt een restaurant Mimi's daar gaan we dan maar eten.
Tjee en wat een goede keus, wat was het heerlijk!!!!!
Vooral de muffins..............hmmm krijg alweer honger als ik eraan denk, hihi.
Na het eten op zoek naar een Wallmart, hier hebben we ook nog eventjes (oke oke 3 uur later dus hihi) rond gespeurd.
Daarna weer richting villa en lekker genieten van zon, zwembad en gewoon vakantie!!!.
's avonds toch weer honger gekregen, we hadden besloten om richting Golden Corral te gaan.
Oke ik zal eerlijk zijn, dit was totaal niet mijn smaak........misschien dat we het nog eens proberen voor het ontbijt maar toch echt niet meer voor het avondeten.
Na het eten nog allerlei plannen maar als we op de achterbank kijken liggen daar al 2 kids helemaal uitgeteld bijna te slapen. Dus vlug richting huis en gauw slapen morgen is weer een nieuwe dag!!
Wij worden langzaam wakker en kijken de villa eens goed rond. Wow ziet er echt niet slecht uit, het is misschien niet meer het nieuwste van het nieuwste maar joh wat willen we nog meer voor dit prijsje???
Rond 9.00 uur beginnen de magen te knorren, we vissen de kids weer uit het zwembad en na een verkwikkende douche erop uit om te gaan ontbijten. Hmm oke tomtom mee anders vinden we de weg natuurlijk niet meer terug.
We rijden wat rond en kunnen niet echt iets van onze gading vinden. Op een gegeven moment rij ik een plekje op, daar ligt een restaurant Mimi's daar gaan we dan maar eten.
Tjee en wat een goede keus, wat was het heerlijk!!!!!
Vooral de muffins..............hmmm krijg alweer honger als ik eraan denk, hihi.
Na het eten op zoek naar een Wallmart, hier hebben we ook nog eventjes (oke oke 3 uur later dus hihi) rond gespeurd.
Daarna weer richting villa en lekker genieten van zon, zwembad en gewoon vakantie!!!.
's avonds toch weer honger gekregen, we hadden besloten om richting Golden Corral te gaan.
Oke ik zal eerlijk zijn, dit was totaal niet mijn smaak........misschien dat we het nog eens proberen voor het ontbijt maar toch echt niet meer voor het avondeten.
Na het eten nog allerlei plannen maar als we op de achterbank kijken liggen daar al 2 kids helemaal uitgeteld bijna te slapen. Dus vlug richting huis en gauw slapen morgen is weer een nieuwe dag!!
vrijdag 21 augustus 2009
Woensdag 19 augustus
7.00 uur zou de wekker afgaan, dit heeft hij helemaal niet gered hihi nee stond om half 7 al naast mijn bed, laatste dingen in het koffer gedaan en hup naar beneden richting de lobby van het hotel want om 8.00 uur komen ze ons halen.
precies 8.00 uur worden we opgehaald. Het busje zet ons af voor de balie's van Lufthansa, dus meteen richting balie inchecken, koffers afgeven en dan rustig ergens gaan ontbijten.......dachten we........
Niet dus, de mevrouw aan de balie vertelde ons zonder te blikken of te blozen dat we overboekt waren!!!! Wat!!!! Tjee en nu, was het eerste wat door me heen ging.........nou ze had wel een optie voor ons, om 10.00 uur vliegtuig richting Frankfurt en dan om 14.00 uur richting Orlando wat er dus op neer kwam dat we 4 uur eerder aan zouden komen dan gepland en.......we kregen compensatie......hihi compensatie vroeg ik nog??
Nou wil ik even zachtjes zeggen dat we dus in totaal 1159 euro hebben betaald voor de vliegtickets aangezien de kids gratis waren. De comenpensatie was.............1200 euro totaal!!!! Oftewel met andere woorden Lufthanse heeft ons betaald om in het vliegtuig te zitten........
We hebben die vrouw met grote ogen aangekeken, keken naar elkaar en hoppa alles was geregeld. Tjee en nu? vlug wat eten, vliegtuig in en richting Frankfurt. Dit was een vluchtje van 30 minuten voor we het weer wisten stonden we weer op de grond.
14.00 uur vertrek vliegtuig richting Orlando, na 10 lange, hele lange uren geland om 18.15 uur lokale tijd. He he we zijn er. Even door de douane (echt wel even binnen 15 minuten stonden we buiten met de koffer in de hand!!)
Richting Alamo en zelfs daar binnen 15 minuten geholpen, tjee wat een geluksdag vandaag dachten we nog............. Hier is onze auto (Ford Focus) we hadden er inderdaad een oranje lint aan gemaakt maar helaas die zijn we onderweg ergens verloren. Maar morgen komt er zeker een nieuw lint aan!!
precies 8.00 uur worden we opgehaald. Het busje zet ons af voor de balie's van Lufthansa, dus meteen richting balie inchecken, koffers afgeven en dan rustig ergens gaan ontbijten.......dachten we........
Niet dus, de mevrouw aan de balie vertelde ons zonder te blikken of te blozen dat we overboekt waren!!!! Wat!!!! Tjee en nu, was het eerste wat door me heen ging.........nou ze had wel een optie voor ons, om 10.00 uur vliegtuig richting Frankfurt en dan om 14.00 uur richting Orlando wat er dus op neer kwam dat we 4 uur eerder aan zouden komen dan gepland en.......we kregen compensatie......hihi compensatie vroeg ik nog??
Nou wil ik even zachtjes zeggen dat we dus in totaal 1159 euro hebben betaald voor de vliegtickets aangezien de kids gratis waren. De comenpensatie was.............1200 euro totaal!!!! Oftewel met andere woorden Lufthanse heeft ons betaald om in het vliegtuig te zitten........
We hebben die vrouw met grote ogen aangekeken, keken naar elkaar en hoppa alles was geregeld. Tjee en nu? vlug wat eten, vliegtuig in en richting Frankfurt. Dit was een vluchtje van 30 minuten voor we het weer wisten stonden we weer op de grond.
14.00 uur vertrek vliegtuig richting Orlando, na 10 lange, hele lange uren geland om 18.15 uur lokale tijd. He he we zijn er. Even door de douane (echt wel even binnen 15 minuten stonden we buiten met de koffer in de hand!!)
Richting Alamo en zelfs daar binnen 15 minuten geholpen, tjee wat een geluksdag vandaag dachten we nog............. Hier is onze auto (Ford Focus) we hadden er inderdaad een oranje lint aan gemaakt maar helaas die zijn we onderweg ergens verloren. Maar morgen komt er zeker een nieuw lint aan!!
In de auto, tom tom aan hoppa richting de villa. 15 minuten later stonden we inderdaad voor de villa er was nu echter een heel klein probleempje.....de code van het sleutelkastje pakte niet. Potdomme Leon kom ik zal het eens doen zei ik nog..... Nee hoor geen beweging in te krijgen, telefoonnummers in het donker bij elkaar gezocht en bellen, natuurlijk neemt niemand op.....
en nu?? Eens om de villa heen gelopen en dan denk je, is dit wel de goede villa? hebben we wel goed gekeken? heb ik wel de juiste code? wat kunnen we nu nog doen?
Leon niet gek, via de pool area naar binnen, gelukkig is er een deur open en dus kan hij vlug de voordeur open maken. Villa even vluchting bekeken, wow lekker, ziet er goed uit, kids zonder pardon meteen het zwembad in heerlijk.................
Na ze er weer uitgevist te hebben, zijn we nog even vlug gaan eten bij Denny's, vraag ik nog heel blond aan die vrouw, what time do you close???
Ze kijkt me lachend aan en zegt lady we never close......... hihi hoezo we zijn dit nog niet gewend!!!
En dan vlug slapen, morgen lekker op verkenning.
donderdag 20 augustus 2009
dinsdag 18 augustus
Dinsdag 18 augustus
10.00 uur langzaam word ik wakker en begin het ook te beseffen,
hehe eindelijk is het zover vandaag is de dag dat we richting Dusseldorf
mogen gaan en dat onze vakantie eindelijk kan gaan beginnen!!!
We doen nog de laatste klusjes in huis, laatste wasje draaien,
laatste dingen strijken maar dan eindelijk we hebben alles gooien het koffer
dicht, hond in de auto en off we go!!! (hond natuurlijk daarna eerst naar
oma gebracht geen zorgen hij zit niet in het koffer!!!)
16.30 uur het hotel hebben we in zicht, auto parkeren eventjes inchecken
En hup naar de kamer. Kamer?? Tjee een suite kun je het beter noemen.
We kijken verbaasd rond en vinden het echt een goede deal. Het begin is
goed.
18.00 uur langzaam beginnen de magen te knorren, we hebben honger.
Wat doen we? We zagen toen we richting hotel kwamen een Mc. Donalds
samen met een KFC liggen. Dat is de juiste combinatie, Mc voor moeders
en kids en KFC voor vaders. We rijden er naar toe, lopen de Mc binnen,
en denken dat het terras samen is hetzelfde als de lekkere foodcourts in Amerika.
Helaas fout gedacht, bij de Mc. buiten staat zelfs een groot hekwerk dat je
maar niet stiekem richting KFC zou kunnen gaan.
We trekken ons er niets van aan, bestellen eerst bij de Mc. eten dit op en dan
met vaders richting KFC. We hebben honger en het smaakt best lekker.
’s Avonds nog eventjes lekker op het terrasje van het hotel gezeten en rond
23 uur vallen toch langzaamaan de ogen dicht. Lekker slapen, niet teveel
wakker worden en morgen om 7.00 uur gaat de wekker.
8.00 uur worden we opgehaald en 11.35 uur is de echte take off!!!
Eindelijk……………….
10.00 uur langzaam word ik wakker en begin het ook te beseffen,
hehe eindelijk is het zover vandaag is de dag dat we richting Dusseldorf
mogen gaan en dat onze vakantie eindelijk kan gaan beginnen!!!
We doen nog de laatste klusjes in huis, laatste wasje draaien,
laatste dingen strijken maar dan eindelijk we hebben alles gooien het koffer
dicht, hond in de auto en off we go!!! (hond natuurlijk daarna eerst naar
oma gebracht geen zorgen hij zit niet in het koffer!!!)
16.30 uur het hotel hebben we in zicht, auto parkeren eventjes inchecken
En hup naar de kamer. Kamer?? Tjee een suite kun je het beter noemen.
We kijken verbaasd rond en vinden het echt een goede deal. Het begin is
goed.
18.00 uur langzaam beginnen de magen te knorren, we hebben honger.
Wat doen we? We zagen toen we richting hotel kwamen een Mc. Donalds
samen met een KFC liggen. Dat is de juiste combinatie, Mc voor moeders
en kids en KFC voor vaders. We rijden er naar toe, lopen de Mc binnen,
en denken dat het terras samen is hetzelfde als de lekkere foodcourts in Amerika.
Helaas fout gedacht, bij de Mc. buiten staat zelfs een groot hekwerk dat je
maar niet stiekem richting KFC zou kunnen gaan.
We trekken ons er niets van aan, bestellen eerst bij de Mc. eten dit op en dan
met vaders richting KFC. We hebben honger en het smaakt best lekker.
’s Avonds nog eventjes lekker op het terrasje van het hotel gezeten en rond
23 uur vallen toch langzaamaan de ogen dicht. Lekker slapen, niet teveel
wakker worden en morgen om 7.00 uur gaat de wekker.
8.00 uur worden we opgehaald en 11.35 uur is de echte take off!!!
Eindelijk……………….
donderdag 13 augustus 2009
Vakantie???
Vanmorgen 7.15 uur pffff de ***** wekker gaat.
Bah opstaan, eten en me vlug klaar maken voor het werk.
De laatste 8 uurtjes even doorbijten mijn gezicht staat op onweer, moet dit nu nog echt die laatste 8 uur werken??
Vanmiddag 12.30 uur, pauze. Even rustig eten dan vlug naar buiten voor een shotje nicotine.
Hmm zittend op een muurtje, regendruppels vallen zachtjes naast me neer, begin ik een beetje te dromen.
En opeens........pats boem het volle besef, dadelijk over 4 1/2 uur dan heb ik vakantie!!!!!!!
Volgende week rond deze tijd worden we misschien wel net wakker van onze eerste nacht in Orlando!!!!!!!!!
Ahh een kleine glimlach komt er op mijn gezicht.........
Vanavond 17.00 uur. Pc's uit, lichten uit, ramen dicht deur op slot en rennen naar de auto.
Het is niet waar, het is eindelijk zo ver ik heb vakantie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Later op de avond, 21 uur. Koffer ligt open in de woonkamer, achter me staan bergen met strijk, ik sta te strijken, te wassen, ondertussen nog wat opruimen, internet checken voor de laatste updates, dingen uitprinten, mails beantwoorden, druk nadenken over alles wat wel en niet mee moet. Tjeee dit is nog erger dan werken zeg.
Is dit nu vakantie vraag ik me af????
Nee op dit moment heb ik even nog geen vakantiegevoel ondanks dat er morgen geen wekker zal schreeuwen in mijn oor.
Het liefste stapte ik nu in de auto richting Dusseldorf, richting ons vliegtuig. Wegwezen is wat mijn hart zegt. Doei tot ergens in september wil ik nu al zeggen tegen iedereen........
Hihi jammer maar dat gaat er voor nu nog even niet van komen maar damm zeker weten dat ik volgende week dinsdag de deur hard achter me dicht trek, richting de auto loop en maak dat ik wegkom......................dan is de vakantie pas echt begonnen!!!!!!!!!!!!
Bah opstaan, eten en me vlug klaar maken voor het werk.
De laatste 8 uurtjes even doorbijten mijn gezicht staat op onweer, moet dit nu nog echt die laatste 8 uur werken??
Vanmiddag 12.30 uur, pauze. Even rustig eten dan vlug naar buiten voor een shotje nicotine.
Hmm zittend op een muurtje, regendruppels vallen zachtjes naast me neer, begin ik een beetje te dromen.
En opeens........pats boem het volle besef, dadelijk over 4 1/2 uur dan heb ik vakantie!!!!!!!
Volgende week rond deze tijd worden we misschien wel net wakker van onze eerste nacht in Orlando!!!!!!!!!
Ahh een kleine glimlach komt er op mijn gezicht.........
Vanavond 17.00 uur. Pc's uit, lichten uit, ramen dicht deur op slot en rennen naar de auto.
Het is niet waar, het is eindelijk zo ver ik heb vakantie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Later op de avond, 21 uur. Koffer ligt open in de woonkamer, achter me staan bergen met strijk, ik sta te strijken, te wassen, ondertussen nog wat opruimen, internet checken voor de laatste updates, dingen uitprinten, mails beantwoorden, druk nadenken over alles wat wel en niet mee moet. Tjeee dit is nog erger dan werken zeg.
Is dit nu vakantie vraag ik me af????
Nee op dit moment heb ik even nog geen vakantiegevoel ondanks dat er morgen geen wekker zal schreeuwen in mijn oor.
Het liefste stapte ik nu in de auto richting Dusseldorf, richting ons vliegtuig. Wegwezen is wat mijn hart zegt. Doei tot ergens in september wil ik nu al zeggen tegen iedereen........
Hihi jammer maar dat gaat er voor nu nog even niet van komen maar damm zeker weten dat ik volgende week dinsdag de deur hard achter me dicht trek, richting de auto loop en maak dat ik wegkom......................dan is de vakantie pas echt begonnen!!!!!!!!!!!!
woensdag 5 augustus 2009
Kriebels
Ja echt wel kriebels beginnen te komen.
We zuchten en kreunen nu nog voor de laatste daagjes die we moeten werken. Maar volgende week donderdag oftwel 14 augustus om 17.00 heb ik dan eindelijk vakantie.
Eventjes geen zorgen meer over werk en alle toestanden........heerlijk.
We hebben in de tussentijd toch ook nog een andere villa weten te ritselen http://www.floridavacationvilla.com/ voor een zeer schappelijk prijsje. We zien wel wat het is, we zijn geen mensen die echt op luxe kicken dus het zal wel goed zijn, we hebben een zwembad en internet dat waren onze vereiste en dan zien we de rest wel. Voordeel is ook dat we maar de helft aanbetaald hebben en de rest hoeven we pas daar te betalen.
Dus zou het niets zijn dan ben ik gewoon na de helft van de vakantie weg en ga op zoek naar wat anders, hihi. Maar het zal allemaal wel los lopen, we zien wel.
We zijn echt nu stevig aan het aftellen, verder is alles geregeld, familie is ook op de hoogte gebracht ik hoop ze meteen te zien als we het vliegtuig in Orlando uit stappen......
Nog 5 daagjes werken, nog 13 dagen wachten en dan..................eindelijk, Florida here we come........
Ik wil trouwens nog even iedereen bedanken voor de leuke berichtjes het doet goed om te zien dat het blog gelezen wordt is voor mij alleen maar een stimulans om zeker tijdens onze reis elke dag wat te gaan schrijven.
Groetjes Esther
We zuchten en kreunen nu nog voor de laatste daagjes die we moeten werken. Maar volgende week donderdag oftwel 14 augustus om 17.00 heb ik dan eindelijk vakantie.
Eventjes geen zorgen meer over werk en alle toestanden........heerlijk.
We hebben in de tussentijd toch ook nog een andere villa weten te ritselen http://www.floridavacationvilla.com/ voor een zeer schappelijk prijsje. We zien wel wat het is, we zijn geen mensen die echt op luxe kicken dus het zal wel goed zijn, we hebben een zwembad en internet dat waren onze vereiste en dan zien we de rest wel. Voordeel is ook dat we maar de helft aanbetaald hebben en de rest hoeven we pas daar te betalen.
Dus zou het niets zijn dan ben ik gewoon na de helft van de vakantie weg en ga op zoek naar wat anders, hihi. Maar het zal allemaal wel los lopen, we zien wel.
We zijn echt nu stevig aan het aftellen, verder is alles geregeld, familie is ook op de hoogte gebracht ik hoop ze meteen te zien als we het vliegtuig in Orlando uit stappen......
Nog 5 daagjes werken, nog 13 dagen wachten en dan..................eindelijk, Florida here we come........
Ik wil trouwens nog even iedereen bedanken voor de leuke berichtjes het doet goed om te zien dat het blog gelezen wordt is voor mij alleen maar een stimulans om zeker tijdens onze reis elke dag wat te gaan schrijven.
Groetjes Esther
Abonneren op:
Reacties (Atom)
Dit zijn wij
tijdens de communie van Mike en Denise 26 april 2009